اولین آهنگ رپ خود را بنویسید

توجه : این مقاله قسمتی از دوره ی آموزشی “نوشتن و ضبط اولین آهنگ رپ (۰ تا ۱۰۰)” است.

شروع کار

مقدمه: چه کسانی باید این مقاله را بخوانند

درس اول: قرار است چه مطالبی بخوانیم

درس دوم: ایده پردازی

قدم اصلی

درس سوم: انتخاب ملودی

درس چهارم: شمارش میزانها و فلو

درس پنجم: ساختار آهنگ

نوشتن آهنگ

درس ششم: چگونه یک کورس بنویسیم

درس هفتم: تمرین نوشتن کورس

درس هشتم: چگونه یک ورس بنویسیم

درس نهم: تمرین نوشتن اولین ورس و قافیه ها

درس دهم: تمرین نوشتن دومین ورس و آزاد‌‍نویسی

درس یازدهم: تمرین نوشتن سومین ورس و طرح ریزی

درس دوازدهم: نوشتن اینترو و اوترو

ضبط آهنگ

درس سیزدهم: صدا و لحن

درس چهاردهم: نکات اصولی ضبط آهنگ

درس پانزدهم: ضبط قطعه های جداگانه

درس شانزدهم: فی‌البداهه گویی

درس هفدهم: ارتقای کیفیت آهنگ

بعدش چه کنیم؟

درس هجدهم: اقدامات بعدی

 

مقدمه: چه کسانی باید این مقاله را بخوانند

می‌خواهم فرض بگیرم که به آهنگ رپ علاقه دارید، اما نمی‌دانید از کجا شروع کنید. به چه چیزهایی برای نوشتن آهنگ رپ نیاز دارید؟ چگونه متن آهنگ بنویسید؟ هیچ نگران نباشید. در این مقاله قدم به قدم شما را همراهی می‌کنم تا بتوانید یک آهنگ رپ برای خودتان بنویسید، حتی اگر تا به الان هیچ چیز از رپ نمی‌دانستید. اگر دلتان می‌خواهد آهنگ رپ بسازید، جای آدمِ درستی آمده‌اید.

اگر تا حالا هیچ آهنگی ننوشته‌اید و کاملاً تازه‌کار هستید، این مقاله برای شما شروع خوبی است. در اینجا مراحل بسیار واضح و کاربردی نوشتن آهنگ را برای شما ارائه داده‌ام. من حتی مثال های مفید را برگزیده‌ام و می‌خواهم آنها را با شما در میان بگذارم. سپس تک تک مراحل ساختن آهنگ را با همدیگر طی می‌کنیم.

این مقاله ابتدا مبحث را با مفاهیم فوق پیشرفته شروع کرده تا شما بتوانید به طور کلی دریابید چطور به هدف خود برسید. سپس این مفاهیم را به مواردی کاربردی و اختصاصی تر محدود می‌کنیم. من برای شما یک آهنگ می‌نویسم و همزمان چهارچوب کار را به شما توضیح می‌دهم تا با من همراه شوید. مختارید که سبک آزاد خود را پیش بگیرید یا به راهنمایی های من عمل کنید. وقتی این مقاله آموزشی را تمام کردید، یک آهنگ رپ کامل برای خود ساخته‌اید.

و اما حرف آخر: اگر علاقه ای به رپ خواندن دارید، وقت بگذراید و این مقاله را تا آخر بخوانید. جدی می‌گویم. قرار نیست ظرف و قالبی به شما بدهم تا محتوای آهنگ‌تان را در همان ظرف بریزید و شکل بدهید. هر کس اگر علاقه ای داشته باشد، می‌تواند راجع به هر موضوعی که می‌خواهد آهنگ رپ بسازد. قانون خاصی وجود ندارد. البته یک سری تکنیک های پایه هستند که بر روی سبک رپ خواندن شما تأثیر می‌گذارند. هر کسی می‌تواند این تکنیک ها را یاد بگیرد. نگذارید پیش داوری ها و باورهای کلیشه ای شما را از علاقه خود دلسرد کنند. حالا بدون معطلی شروع می‌کنیم!

 

درس اول: قرار است چه مطالبی بخوانیم

من مقاله را به صورت یک طرح کلی ارائه می‌دهم تا شما اولین آهنگ رپ خودتان را بنویسید. به علاوه چندین راهکار را هم گنجانده‌ام تا به هدف خود برسید. آموزش های این مقاله به صورت کاملاً عملی و کاربردی هستند، ولی ابتدا یک بررسی اجمالی بر روی مفاهیم اصلی خواهیم داشت. من طرز کار را حین ساختن آهنگ بسیار دقیق و واضح شرح می‌دهم، اما شما اختیار دارید که موقع ساختن آهنگ خودتان مو به موی این دستور العمل ها را اجرا کنید یا راه خلاقانه دیگری دنبال کنید.

ابتدا یک ملودی در اختیارتان می‌گذارم. سپس این ملودی و چند مفهوم کلیدی را با همدیگر تحلیل می‌کنیم. اگر از این قالب کار خوشتان نیامد، می‌توانید قالب مخصوص خودتان را به کار گیرید؛ اما همین قالب تا پایان درس مورد استفاده قرار می‌گیرد. بعد از آن، جزئیات آهنگ را با هم طرح ریزی می‌کنیم. نکات زیادی حول مفاهیم کلی ترانه نویسی وجود دارند، ولی در این مقاله بیشتر به کارهای عملی می‌پردازیم.

همینطور که جلو می‌رویم، ورس[۱] ها را برایتان می‌نویسم و آهنگ می‌سازم، آنچه در افکارم می‌گذرد را برایتان بازگو می‌کنم و شما را هم تشویق می‌کنم که درباره متن فکر کنید. من تمام تلاشم را کرده‌ام تا همه چیز را ساده نگه دارم و همزمان گریزی به مفاهیم پیچیده داشته باشم تا به همه چیز دسترسی داشته باشید. چندین راهکار مختلف را به شما نشان می‌دهم تا آنها را بر روی بیشتر بخش های آهنگ اجرا کنید و بتوانید بهترین راهکاری که به دردتان می‌خورد را پیدا کنید. همچنین سعی می‌کنم که هر قسمت را بر طبق میزان تجربه شما جداگانه توضیح دهم تا بتوانید ابتکار عمل بیشتری به خرج دهید و یا در صورت دلخواه، طرح اولیه مرا دنبال کنید. دوست دارم به شما کمک کنم، اما در کنارش می‌خواهم حس مالکیتی به شما بدهم تا دستاوردهای خودتان را ارزشمند بدانید.

شاید به موضوعات و اصطلاحات فنی هم به طور سرسری اشاره کنم و خیلی به عمق این مسائل نپردازم. مطالب کاربردی تری درباره رپ هستند که می‌توانم در یک مقاله کوتاه تر همه را جمع بندی کنم. یادتان باشد که هدف اصلی این مقاله آموزشی، کمک به شما برای ساختن اولین آهنگ است. اطلاعات و تمارینی که در این درس گنجانده‌ام، بیشتر از هر چیزی با هدف شما همخوانی دارند. وقتی نوشتن اولین آهنگ‌تان تمام شد، می‌توانید مباحث پایه ای را حسابی واکاوی کنید تا مهارت هایتان را رشد دهید. در پایان هم چندین موضوع اضافی را پوشش می‌دهم تا در صورت علاقه راجع به آنها تحقیق کنید و استعداد رپ خوانی تان را بالا ببرید. به علاوه در پایان هر درس، یک برداشت یا نکته مهم از اهداف درس ارائه می‌شود تا دقیقاً بدانید که قرار است در قدم های بعد چه کنید.

برداشت مهم: به فهرست مطالب رجوع کنید و با مباحث درس آشنایی پیدا کنید. شاید بخواهید بدون ترتیب این درس ها را پیش ببرید. نسخه ملودی بی کلامی که همراه با درس ارائه شده را دانلود کنید.

 

درس دوم: ایده پردازی

قبل از آنکه مستقیماً سراغ رپ خواندن برویم، ابتدا باید خودمان را از لحاظ خلاقی و احساسی آماده کنیم. شاید الان فکر کنید من فقط یک مربی انگیزشی هستم که می‌خواهم شما را تشویق کنم و روحیه بدهم، ولی جدی می‌گویم. کمبود اعتماد به نفس خیلی وقت ها می‌تواند از بروز احساسات شما جلوگیری کند. قبل اینکه جلوتر برویم، اول باید یک سری موانع را از سر راه خود برداریم.

  1. قرار نیست عالی باشد

اولین آهنگ شما قرار نیست عالی باشد. هیچ عیبی هم ندارد! هیچ کس تا به حال با اولین تجربه‌اش تک آهنگ مشهوری نساخته و اگر بخواهیم واقع بین باشیم، نمی‌توانیم انتظار داشته باشیم که اولین آهنگ‌تان شاهکار خواهد بود. رپرهای امروزی در ابتدای کار شیفته آهنگ شان می‌شوند و فکر می‌کنند قرار است یک اثر فوق العاده بسازند، اما همان آهنگ را نیمه تمام می‌گذارند، چون کم کم فکر می‌کنند که آهنگشان آنقدرها هم خوب نیست. من کاملاً ترس شما را از شکست خوردن درک می‌کنم، ولی اگر واقعاً می‌خواهید استعداد رپ خوانی را در وجودتان پرورش دهید، باید وسواس و ترس را کنار بگذارید. کلاً بخشی از ساختن آهنگ رپ یا هر هنر دیگر، این است که آماده پذیرش هر نوع انتقادی باشید. باید از منطقه امن خود یک قدم فراتر بردارید و از تجربه و اشتباهات خود درس بگیرید.

همچنین این را فراموش نکنید که حتی موفق ترین هنرمندان هم بازخوردهای منفی دریافت می‌کنند و آهنگ هایی منتشر می‌کنند که بعضی مردم دوست ندارند. شما نمی‌توانید همه را راضی نگه دارید و اصلاً نباید برایش تلاش کنید. وقت و انرژی خود را صرف بروز احساسات واقعی و ساختن یک اثر از اعماق وجود خودتان کنید! بقیه چیزها با تجربه بدست می آیند.

  1. همین الان دست به کار شوید!

در ادامه مبحث قبلی، می‌خواهم بگویم که رپرهای امروزی معمولاً می‌گذارند ترس حین نویسندگی آنها را فلج و ناتوان کند. روحیه بالا خیلی زود تبدیل می‌شود به ” خب حالا از فردا شروع می‌کنم.” و تا به خودتان می آیید، می‌بینید چند ماه گذشته و شما هنوز هیچ کاری نکرده‌اید. پس دست روی دست نگذارید. اگر حس می‌کنید هنوز ایده‌ای ندارید، فقط کافی است بنویسید. هر چیزی که می‌خواهید بنویسید. عیبی ندارد که متن‌تان معنی و مفهوم نداشته باشد، قافیه ای در کار نباشد یا حتی مربوط هم نباشد. فقط بنویسید.

معمولاً می‌بینید به محض اینکه نوشتن را آغاز می‌کنید، ادامه کار برایتان راحت تر می‌شود. وقتی محتوای متن در ابتدای کار به دستتان آمد، می‌توانید شروع به ویرایش کنید. ویرایش کردن از ایده پردازی محتوا بسیار راحت تر است. خیلی از ورس ها در ابتدا با فری استایل[۲] ساخته می‌شوند، سپس جدا می‌شوند، تصحیح می‌شوند و بازسازی می‌شوند تا زیبا تر شنیده شوند. همیشه می‌توانید طرح اولیه خود را اصلاح کنید. این نکته را آویزه گوشتان کنید و یا علی را بگویید.

  1. مقایسه نکنید

اگر به ساختن آهنگ رپ علاقه دارید، حتماً تا به حال به موسیقی رپ گوش داده‌اید. احتمالاً چندین هنرمند و آهنگ مورد علاقه هم دارید. شاید گاهی هم موقع ساختن آهنگ، خودتان را با این هنرمندان مقایسه کرده‌اید. اصلاً چنین کاری نکنید! البته خیلی خوب است که بلند پرواز باشید و راه و روش آنها را یاد بگیرید، اما همین اول کار خودتان را با آنها مقایسه نکنید.

این هنرمندان اگر چند که دهه نباشد، حتماً چندین سال برای ساخت یک آهنگ تلاش کرده اند. اولین آهنگ آنها، یا حتی دومین یا سومی شان چیزی نیست که امروزه در اینترنت و رادیو پخش می‌شود. آنها کلی وقت بر روی رشد مهارت هایشان گذاشته‌اند. تقریباً تمام هنرمندان مشهور قبل از آنکه بین مردم شناخته شوند، بی نهایت اثر خلق کرده اند. اصلاً عادلانه نیست شما که هنوز اول راه هستید، خودتان را با آنها بسنجید. می‌دانم این حرفم پیش پا افتاده است و آن را زیاد شنیده‌اید، ولی خودتان را فقط با خودتان بسنجید و با هر پروژه یک پله بالاتر بروید.

  1. می‌توانید رپ خواندن را یاد بگیرید.

در دنیای رپ یک باور عجیب و غریب وجود دارد: نمی‌توانید به کسی رپ خواندن را بیاموزید. آن را یا بلد هستید یا نیستید. این حرف اصلاً در مخیله من نمی‌گنجد. آدم می‌تواند گیتار نوازی، طبل نوازی و خوانندگی را یاد بگیرد، ولی رپ خواندن را نمی‌تواند یاد بگیرد؟ من کاملاً با این قضیه مخالفم. البته باید مبانی و مفاهیم اصولی را بلد باشید.

وقتی تازه یادگیری حروف الفبا را شروع کردید، احتمالاً ابتدا برای خودتان الگو و نقاشی می‌کشیده‌اید. حالا که بزرگ شده‌اید می‌توانید از پیش خودتان کلمه سازی و جمله سازی کنید. این مقاله آموزشی قدم به قدم کارها را برایتان شرح داده و شاید فکر کنید زیادی چهار چوب بندی شده است. شاید هم حس کنید که اگر مراحلی که من می‌گویم را دقیق دنبال کنید، در یادگیری تان اختلال ایجاد می‌شود و حس نوآوری و خلاقیت را از بین می‌برد. ولی من در اصل می‌خواهم شما را به جنب و جوش بیندازم. هیچ اشکالی ندارد که تمرین هایی که به شما ارائه می‌دهم را به عنوان الگوی کار خود قرار دهید. اصلاً برای همین این تمرین ها را طراحی کرده‌ام. شما باید حروف الفبا را قبل از نوشتن پاراگراف یاد داشته باشید. همچنین با کپی کردن از پاراگراف های دیگر، قلق نوشتن یک پاراگراف تازه دستتان می آید. با این مقاله می‌توانید آموخته های جدیدی را کسب کنید تا بهتر بتوانید استعداد نویسندگی تان را شکوفا کنید.

  1. کلیشه ای نباشید

رپرهای امروزه معمولاً بر این عقیده اند که رپ، یک نوع سبک موسیقی برای لاف زنی و چاخان است. یعنی فکر می‌کنند که همه آهنگ های رپ درباره نشئه شدن، خشونت، پول در آوردن و مسائل جنسی هستند. البته این سبکها هم خیلی رایج اند، ولی مجبور نیستید فقط درباره این موضوعات رپ بخوانید. هزاران موضوع گوناگون دیگر هم هستند و بهترین ورس ها آنهایی هستند که رپر راجع به آنها اطلاعات کافی دارد و به عبارتی آنها را تجربه کرده است. به جای آنکه خودتان را داخل یک قالب جای دهید، درباره چیزی حرف بزنید که به خود شما مربوط است. می‌تواند درباره هر چیزی بخواهید باشد؛ روابط، علوم، بازی ویدئویی، مهم نیست. راجع به چیزی بخوانید که احساس خوبی به شما می‌دهد و مفهوم منحصر به فردی داشته باشد. می‌توانید پیام را به روش خودتان به گوش مخاطب برسانید.

برداشت مهم: آرامش خود را حفظ کنید و نگرانی به دل راه ندهید. برای امتحان کردن چیزهای جدید آماده باشید و کارتان را شروع کنید.

 

درس سوم: انتخاب ملودی

حالا که روحیه مناسبی پیدا کرده‌اید، بزنیم بریم شروع کنیم! یک عالمه روش برای نوشتن آهنگ وجود دارد، اما قرار است فرض بگیرم که شما مهارت ساخت موسیقی ندارید و کسی را هم نمی‌شناسید که وارد باشد. در این صورت باید به جای آنکه از ملودی های بی کلام حاضر و آماده استفاده کنید، دنبال یک ملودی خوب بگردید که با شرایط روحی شما همخوانی داشته باشد. بهترین راه جستجوی اینترنتی است. قبل از آنکه آهنگ‌تان را بفروشید، حواستان به حق کپی رایت باشد.

البته این موضوع هم جای نگرانی ندارد، چون من در همین مقاله یک نسخه ملودی بی کلام برایتان تدارک دیده‌ام. پیشنهادم این است که این نسخه را دانلود کنید و همانطور که در درس جلو می‌رویم، به آن گوش دهید. بگذارید اول راجع به نقش این ملودی ها در آهنگ برایتان توضیح دهم.

ملودی یک مبناست که آهنگ‌تان حول آن ساخته می‌شود. این ملودی، احساسات، سبک، ساختار و سرعت آهنگ شما را تعیین می‌کند. بهتر است قبل از انتخاب ملودی چندین بار کامل به آن گوش کنید. به این طریق می‌توانید محتویات را موشکافی کنید تا ببینید ملودی چقدر درخور ایده شما است. حالا که همزمان داریم به ملودی گوش می‌دهیم، برویم چندین شاخص دیگر را با هم بررسی کنیم.

  1. احساسات

موسیقی این قدرت را دارد که احساسات مخاطب را بر انگیزد و اغلب با شنیدن ملودی می‌توانید فضای آهنگ خود را تجسم کنید. مهیج است یا آرام؟ شاد است یا دلگیر؟ اگر می‌خواهید نوع خاصی از احساس و عواطف را ترسیم کنید، باید یک ملودی مخصوص همان حس داشته باشید. از طرفی دیگر، گوش دادن به ملودی می‌تواند احساسات را تحریک کند و آهنگ را به شما الهام کند. پس قبل از انجام هر کار دیگری، ملودی را گوش دهید تا ببینید چه احساسی به شما دست می‌دهد.

در نظر من در ملودی‌ای که در همین مقاله قرار گرفته، احساس شادی موج می‌زند که در پشتش مفهومی جدی پنهان است. اصواتی که در پیش زمینه آهنگ پخش می‌شوند، مرا یاد کلیسا می اندازند؛ پس به نظرم این ملودی برای متن هایی با مفاهیم روحی و معنوی مناسب است. توجه داشته باشید که این ایده ها فنی نیستند و فقط منم که چنین ایده هایی دارم. شاید ملودی معنای متفاوتی برای شما داشته باشد، ولی آشنایی با حال و فضای ملودی بر روی محتوا و اثر کلی آهنگ تأثیر می‌گذارد.

  1. ساز و نواها

سازهای مختلف می‌توانند حس های متفاوتی در آهنگ ایجاد کنند. این سازها می‌توانند به صورت پیانو، ترکیبی، ویولن یا نمونه صداهای ضبط شده باشند. هر کدام را که انتخاب کنید، تأثیر متفاوتی بر روی آهنگ می‌گذارید. اگر سازها در تمام طول آهنگ به آرامی نواخته شوند، فضا و گسستگی زیادی ایجاد می‌شود و اینگونه تأکید زیادی بر روی اهمیت متن آهنگ گماشته می‌شود. در بعضی آهنگ ها هم ضربات کوبنده‌ای شنیده می‌شوند که می‌خواهند توجه مخاطب را جلب کنند تا با فلوی جالبی که رپر می‌خواند، همگام باشند و انرژی یکسانی را منتقل کنند. من در این مقاله برای شما یک ملودی آماده کردم که نسبتاً آرام است، به خصوص در قسمت کورس[۳]. در این نمونه ملودی، صدای نوای پیانو، کوبش آرام طبل و اصوات نرم و همخوان شنیده می‌شوند. این نمونه ملودی برای رپ خواندن خیلی راحت است، زیرا لازم نیست همراه آن خیلی سریع یا پر تنش بخوانید.

  1. ساختار

وقتی از ساختار حرف می‌زنم، منظورم این است که مثلاً آهنگ چقدر طولانی است، چقدر فضا برای کورس و ورس در نظر گرفته شده و در هر بخشی چند خط خوانده می‌شود؟ ملودی هر چند وقت یک بار تغییر می‌کند؟ الگوها به چه صورت هستند؟ یک آهنگ یک دقیقه ای نسبت به یک آهنگ پنج دقیقه ای کاملاً متفاوت است. ساختار آهنگ به شما نشان می‌دهد که چقدر فضا برای کار در اختیار دارید و همچنین تعیین می‌کند که چطور احساساتمان را همگام با آهنگ بروز بدهیم. خیلی از رپرها ترجیح می‌دهند آهنگ شان را قبل از ضبط طرح ریزی کنند. وقتی با ساختار آهنگ آشنایی دارید، می‌دانید که باید از کجا شروع کنید.

ملودی ما فضایی برای اینترو[۴]، یک ورس کوتاه، دو ورس اضافی، دو کورس و اوترو[۵] آهنگ در نظر گرفته است. بعداً راجع به این اجزا مفصل تر توضیح می‌دهم.

  1. سرعت

و اما آخرین موردی که باید مد نظر قرار دهید، سرعت ملودی است. اگر تازه‌کار هستید، ضرباهنگ های سریع برای شما چالش برانگیزتر هستند، زیرا مجبورید در یک مدت زمان کوتاه، چندین کلمه پشت سر هم بخوانید تا فلو جذاب تر از آب در بیاید. با تمرین مداوم می‌توانید خواندن ورس های سریع را یاد بگیرید. شمردن میزانها به شما کمک می‌کند تا سرعت آهنگ را بسنجید و بتوانید با سرعت مناسب بخوانید. در درس بعدی عمیق تر به این مبحث می‌پردازیم.

سرعت بر روی جنبه احساسی آهنگ نیز تأثیر می‌گذارد. آهنگ های سریع تر معمولاً شادتر و پر انرژی هستند، در حالی که آهنگ های آرام تر فضایی جدی و سنگین ایجاد می‌کنند. اگر می‌خواهید پیام مهمی را به مخاطب انتقال دهید، بهتر است از ضرباهنگ آرام استفاده کنید. زیرا در این صورت شنونده وقت بیشتری دارد تا گفته های شما را هضم کند. اگر هدف خاصی برای آهنگ خود دارید، حتماً سرعت ملودی را در نظر بگیرید.

می‌دانم که خیلی حرف زده‌ام و حجم مطالب این درس زیاد شده است. فقط نکته اصلی این است که بهتر است قبل از شروع کار، به آهنگ خود فکر کنید و به ملودی گوش دهید. همانطور که قبلاً اشاره کرده بودم، به شدت پیشنهاد می‌کنم که ملودی ای که در همین مقاله گنجانده شده را چندین بار گوش دهید. با سبک آن خو بگیرید. هر چه بهتر ملودی را بشناسید، راحت تر می‌توانید آهنگ بسازید.

برداشت مهم: ملودی به آهنگ شما شکل می‌دهد. به آن گوش دهید و با سبک آن خو بگیرید.

 

درس چهارم: شمارش میزانها و فلو

شمارش میزانها در رپ خوانی خیلی مهم است. بیایید تا اول بحث کنیم میزان چیست. میزان یک واحد اندازه گیری زمان در موسیقی است که در رپ عموماً با مقیاس ۴/۴ مشخص می‌شود. در اینجا زیاد به مفهوم میزان کار نداریم.

خب حالا چرا میزانها را می‌شماریم؟ زیرا با شمردن میزانها می‌توانیم جایگاه مناسبی برای فلو پیدا کنیم و ریتم را ابداع کنیم. همچنین به ما نشان می‌دهد که چقدر فضا برای کار در اختیار داریم. این، اساس و بنیاد خیلی از مهارت های بسیار مهم شنیداری است.

چطور میزانها را بشماریم؟ یادتان باشد هر میزان ۴ ضرب دارد. خیلی از شماها می‌توانید ریتم را در آهنگ احساس کنید و سرتان را همگام با آن آهسته تکان می‌دهید. باید پیوسته و یکنواخت بشمارید تا با ضرب ریتم هماهنگ شوید.

برای شمارش میزان ابتدا موسیقی را پخش کنید و به صورت ۱،۲،۳،۴ بشمارید. وقتی به عدد چهار رسیدید، میزان در همانجا به پایان می‌رسد. بسته به شتاب ضرباهنگ، سرعت شمارش می‌تواند کند یا سریع باشد. معمولاً وقتی میزانها را می‌شماریم، تعداد میزانها را در اولین رقم هر دسته چهارتایی مشخص می‌کنیم. بگذارید یک مثال برایتان بیاورم:

۱،۲،۳،۴ ( تا الان یه میزان داریم)

۲،۲،۳،۴ ( تا الان دو میزان داریم)

۳،۲،۳،۴ (تا الان سه میزان داریم)

۴،۲،۳،۴ ( تا الان چهار میزان داریم)

شاید این تمرین ابتدا کمی مشکل به نظر برسد، ولی با استفاده از ملودی یک نمونه با هم کار می‌کنیم.

اولین رقم در هر شمارش، نمایانگر شماره میزان در حال حاضر است و سایر ارقام برای شمارش ضرباهنگ به کار می‌روند. معمولاً تعداد میزانهای ورس مضرب ۸ است و اکثر ورسها ۱۶ میزانی هستند. برای همین است که وقتی مردم گاهی می‌گویند ” یک دهن ۱۶ تایی بخوان”، منظورشان ۱۶ میزان است.

حالا این کار به چه دردی می‌خورد؟ شمارش میزانها در نوشتن و خواندن متن آهنگ به شما می‌کند. در معمول ترین الگوی آهنگ رپ، قافیه های پایان خطی در ضرباهنگ چهارم قرار می‌گیرند. باز هم می‌گویم که با راه های متنوعی می‌توان این کار را انجام داد، ولی در اکثر آهنگ ها، قافیه ضرباهنگ چهارم با قافیه خط بعدی هم قافیه است و اینگونه دو قافیه با هم یک دو بیتی تشکیل می‌دهند. در واقع اساس فلوخوانی به فهم درست شمارش میزانها وابسته است و اینگونه می‌توانید جایگاه کلمات در خطها را مشخص کنید.

بگذارید این قضیه را با یک ورس به همراه ملودی پیشنهادی نشان بدهم:

I’m the best, no one could put me to the test

When I invest, people just think I’ve been blessed

همانطور که می‌بینید، در پایان هر خط یک قافیه وجود دارد که با ضرباهنگ چهارم میزان هماهنگ است. این کار، مبنای ایجاد فلو است و پیشنهاد می‌کنم قبل از آنکه گامی به جلو بردارید، ابتدا خوب تمرین کنید.

برداشت مهم: میزانها چهار ضرباهنگ دارند و قافیه معمولاً در ضرباهنگ چهارم قرار می‌گیرد. آنقدر شمارش میزانها را تمرین کنید تا خوب دستتان بیاید که چطور متن آهنگ را در الگو جای دهید.

 

درس پنجم: ساختار آهنگ

وقتی بر روی آهنگ جدیدی کار می‌کنید، مهم است بدانید که چه میزان فضا در اختیار دارید. به این منظور، ابتدا باید با ساختار ملودی خود آشنایی داشته باشید. اینترو، اوترو، کورس ها و ورس ها، بخش های اصلی آهنگ هستند. می‌توانید ملودی ها را طبق ایده هایی که در ذهن دارید ویرایش کنید، ولی مبتدی ها معمولاً استعداد کافی ندارند یا کسی را ندارند که در تجزیه و بازسازی ملودی به آنها کمک کند. در این صورت، شما باید اصل کار را طرح ریزی کنید، در غیر این صورت ممکن است مثلاً ورس سوم را بنویسید اما فضایی در ملودی باقی نمانده باشد که بتوانید آن را جایگذاری کنید.

خب بیایید با هم ملودی پیشنهادی درس را تجزیه کنیم تا موضوع بهتر برایتان جا بیفتد. وقتی ملودی را در نرم افزار وارد می‌کنید، می‌توانید ببینید که امواج صوتی به چه شکلی هستند. اینجا مثالی از ملودی این درس می‌بینیم:

در این آهنگ استثناً می‌توانید تغییر ضرباهنگ ها را به وضوح ببینید. حالا من اینجا ملودی را تجزیه کرده‌ام و آن قسمت هایی از آهنگ را که نوایی مشابه دارند را همراه یکدیگر با یک شماره مشخص کرده‌ام:

شماره ۱ مربوط به بخش های طولانی تری است که معمولاً ورس را در خود جای می‌دهند.

شماره ۲ مربوط بخش هایی است که معمولاً کورس را در خود جای می‌دهند.

شماره ۳ مربوط به بخش هایی است که معمولاً اینترو یا اوترو را در خود جای می‌دهند.

می‌گویم “معمولاً” زیرا هر آهنگ با دیگری متفاوت است و شما می‌توانید آهنگ ها را به هر شکلی که بخواهید پیکربندی کنید. اما من این نوع تجزیه را برای امروز انتخاب کرده‌ام:

باید بدانید چند عدد میزان در آهنگ وجود دارد تا بتوانید طول هر یک از بخش ها را تعیین کنید. شمارش میزانها را همین الان با هم آموختیم. می‌دانم که هنوز تازه‌کارید، پس کمک‌تان می‌کنم. بخش های آهنگ را به شکل زیر تقسیم می‌کنیم:

حالا از این اعداد استفاده می‌کنیم تا ملودی را به حجم کاری خود تقسیم کنیم و به این ترتیب آهنگ را کامل کنیم. در اینجا ما یک اینترو ۴ خطی، یک ورس ۸ خطی، دو ورس ۱۶ خطی، دو کورس ۸ خطی و یک اوترو ۴ خطی داریم. همانطور که می‌بینید، اولین ورس ما به اندازه نصف ورس های بعدی به طول می‌انجامد. اینتروی آهنگ ما کوتاه است و متن را طبق همین مورد می‌نویسیم.

همینطور می‌دانیم که دو ورس بلند و دو کورس داریم و در صورتی که بخواهیم اینترو یا اوترو را هم به آنها بیفزاییم، فضایی برایشان در نظر گرفته شده است. شاید در حال حاضر این مطالب برایتان معنا و مفهومی نداشته باشند یا گیج کننده باشند، ولی به شما قول می‌دهم که هر چه جلوتر می‌رویم، موضوع برایتان واضح تر می‌شود. فعلاً برای الان پیشنهاد می‌دهم که به نمونه ملودی درس گوش دهید و مکان تغییر هر یک بخش ها را مشخص کنید. سعی کنید بتوانید مرز بین ورسها، کورسها، اینترو و اوترو را از هم تشخیص دهید تا بهتر دریابید که چطور این اجزا در کنار هم جای گرفته‌اند. این امر نوشتن و ضبط آهنگ را برای شما بسیار راحت تر می‌کند.

درس ششم: چگونه یک کورس بنویسیم

حالا که فهمیدیم آهنگ از چه اجزایی تشکیل شده، در این مرحله می‌خواهیم این اجزا را جایگذاری کنیم. من به شخصه دوست ندارم کار را با کورس شروع کنم، اما اکثر رپرهایی که آنها را می‌شناسم اینکار را می‌کنند. پس من هم از همینجا شروع می‌کنم. ولی یادتان باشد که شما می‌توانید با هر ترتیبی که دلتان بخواهد بر روی آهنگ‌ کار کنید. فقط کافی است کمی نزدیک به مراحل درس پیش بروید. خب بیایید درباره کورسها و نحوه کارشان با هم بحث کنیم. من ته صدای چندان خوبی برای خوانندگی ندارم و می‌خواهم فرض بگیرم که شما هم استعدادی ندارید. پس چاره دیگر این است که کورس را به صورت رپ بخوانیم. معمولاً کورس های رپ ۸ میزان دارند. در اینجا برای این که کار ما راحت تر باشد، می‌خواهیم ۸ میزان را با ۸ خط برابر بگیریم. پس حالا باید فکر کنیم که چطور آن ۸ میزان را پر کنیم. چندین راه پیش روی ما وجود دارد:

  1. مرتبط کردن ورسها

کورس آهنگ شما در درجه اول باید ورسهای آهنگ را بهم مرتبط کند. خیلی از هنرمندان دوست دارند کار را با کورس شروع کنند و آن را زمینه و اساس سایر متنی که می‌نویسند قرار دهند. هدف مشترک از این کار این است که حتی اگر مخاطبان ورس را هم نشنیده باشند، پیام کلی را دریافت کنند و جذب محتوا شوند. شنوندگان شما باید با شنیدن چند خط کورس بتوانند دریابند که آهنگ درباره چه چیزی است.

  1. زبان ساده

در بیشتر کورسها از زبانی قابل فهم و عام استفاده می‌شود تا مخاطبان بهتر با آنها ارتباط برقرار کنند. همچنین این کورسها گیرایی بالایی دارند و مخاطب به آسانی آنها را می‌فهمد. کورس معمولاً چیزی است که شنونده به خاطر می‌سپارد، ولی اگر شما کورسی بی سر و ته یا با تلفظ دشوار بنویسید، به ذهن سپردن آن مشکل خواهد بود.

  1. تکرار

یکی از رایج ترین بنمایه های کورس، تکرار است. اگر دقت کنید، می‌بینید که معروف ترین آهنگ ها معمولاً کورس های خیلی تکراری دارند. گاهی وقت ها کورس فقط یک کلمه یا یک عبارت است که مرتب تکرار می‌شود. حالا لازم نیست اینقدر زیاده‌روی کنیم، اما تکرار راه خوبی است که بین کورس و ورس فرق می‌گذارد و کمک می‌کند تا محتوا ملکه ذهن مخاطب شود.

  1. متفاوت با ورس

کورس علاوه بر آنکه تکراری است، لحن متفاوتی نسبت به ورس می‌طلبد. می‌توانید کورس را سریع تر، آرام تر یا با الگوی لحن متفاوتی بخوانید. در این صورت، کورس برجستگی بسیار بیشتری هم پیدا می‌کند و با تأکیدی که دارد، وقفه ای در آهنگ ایجاد می‌کند. هر چه کورس متفاوت‌تر باشد، شما راحت‌تر می‌توانید نظر مخاطب را جلب کنید، زیرا این تغییرات برای گوش مخاطب تازه و جالب هستند.

  1. قافیه

آخرین مورد این بخش درباره قافیه است که به کار‌گیری آن اختیاری است، ولی کورس های رپ معمولاً یک یا چند قافیه را در خود گنجانده‌اند. قافیه ها کمی به یاد ماندنی تر هستند، اما اصلاً واجب نیستند. پس اگر دوست داشته باشید می‌توانید قافیه به کار ببرید، ولی اجباری در کار نیست.

اینها راهبردهای کلی هستند، اما شما مختارید که ساختار آهنگ و کورس را به هر طریقی که بخواهید شکل دهید. بخشی از جذابیت ساخت آهنگ، امتحان کردن ایده های جدید است. در درس بعدی قرار است نوشتن کورس را تمرین کنیم.

برداشت مهم: کورس ها معمولاً کوتاه تر و جذاب تر هستند و آهنگ را سر جمع می‌کنند. سعی کنید دنبال یک عبارت یا ایده برای کورس خود بگردید.

 

درس هفتم: تمرین نوشتن کورس

در این درس می‌خواهیم مراحل نوشتن کورس را با هم بررسی کنیم. همزمان که دارم کورس را می‌نویسم، شما را تشویق می‌کنم که مرا همراهی کنید و همین روند را تقلید کنید. اگر مراحلی که انجام می‌دهم را دنبال کنید، بعدها می‌توانید یک آهنگ از پیش خودتان بسازید. می‌توانید تا هر اندازه دلتان بخواهد از روی کار من تقلید کنید، ولی پیشنهادم این است که کمی هم خلاقیت به خرج بدهید! هرچه مالکیت بیشتری داشته باشید، اعتماد به نفس بالاتری در پایان کار خواهید داشت.

اگر یادتان باشد، کورس آهنگ ما ۸ میزان دارد که نسبتاً با ۸ خط برابر است. من تصمیم گرفتم از ۴ خط استفاده کنم و آن را تکرار کنم. می‌توانید دو خط بنویسید و همان را ۴ بار تکرار کنید یا هر ترکیب دیگری را به کار ببرید. به هر حال این روشی است که من انتخاب کرده‌ام. من برای این تمرین، جملاتی کوتاه و ساده با ریتمی آرام برگزیده‌ام که حدود ۸ تا ۱۲ هجا دارند، اما اگر بخواهید می‌توانید جملات طولانی تری به کار ببرید.

ابتدا دنبال یک عبارت جالب می‌گردیم و سپس کورس را حول همان عبارت می‌نویسیم. بیشتر کورس ها موضوع آهنگ را مرتب تکرار می‌کنند و مورد تأکید قرار می‌دهند. پس هر چه که الان انتخاب کنیم بر روی برآمد کلی آهنگ تأثیر می‌گذارد. من ترجیح می‌دهم موقع نگارش به ضرباهنگ گوش دهم تا بتوانم بفهمم که متن من با ملودی آهنگ چه تناسبی ایجاد می‌کند.

می‌خواهم اولین عبارتی که به ذهنم می‌رسد ساده باشد و با ملودی آهنگ جور شود: The sun is shining. ( خورشید می‌درخشد.) اگر از قبل برنامه داشته باشم که قرار است چه نوع آهنگی بسازم، شاید این مرحله وقت بیشتری ببرد. ولی من می‌خواهم یک فلوی خلاقانه بسازم و می‌گذارم ایده ها خود به خود به من الهام شوند.

حالا می‌خواهم با استفاده از تشبیه، اولین عبارت را گسترش بدهم و عبارت طولانی تری بسازم:

The sun is shining, the breeze is blowing

من می‌خواهم در کورس هایم کلمات هم قافیه قرار دهم. برای همین توجه بیشتری به آخرین کلمه این خط که ‘blowing’ است دارم تا بتوانم یک هم قافیه برای آن در خط بعدی بیاورم. اگر دوست ندارید مجبور نیستید که از قافیه استفاده کنید، ولی من به شخصه از این کار خوشم می آید.

به نظرم جالب است برای خط بعدی از یک کلمه سرد استفاده کنیم، چون تضاد چشمگیری با درخشیدن خورشید دارد. پس چنین عبارتی به ذهنم رسید: I step outside, I’m feeling frozen.

حالا من اولین دوبیتی ام را ساخته ام و یک لایه به عمق کورس اضافه کرده‌ام. برای آنکه صداهای تکراری بیشتری تولید کنم، آخرین کلمه های هر ۴ خط را هم قافیه با هم قرار می‌دهم. پس تا الان داریم:

The sun is shining, the breeze is blowin’

I step outside, I’m feeling frozen

حالا قصد دارم این قافیه بندی را بسط دهم. پس ‘broken’ و ‘goin’ کلمات بعدی هستند که می‌خواهم آنها را به کار ببرم و چنین ایده‌ای به ذهنم رسید:

I check the time, my watch is broken.

Know where we’re at, don’t know where we’re goin’

حالا که کورسم کامل شده است، هر چه تا الان نوشته ام را کنار هم می‌گذارم و چنین از آب در می آید:

The sun is shining, the breeze is blowin’

I step outside, I’m feeling frozen

I check the time, my watch is broken

Know where we’re at, don’t know where we’re goin’

پس تا الان ۴ خط دارم. همین بخش را یک بار دیگر تکرار می‌کنم تا ۸ خط کورس کامل شود. حالا سعی کنید این کورس را همراه با ملودی بخوانید تا ببینید چگونه در آهنگ شنیده می‌شود. شاید لازم باشد یک سری تغییرات بر روی آن انجام دهید یا تعداد کلمات را کم و زیاد کنید.

حالا آن همه تمرینی که برای شمارش میزانها انجام دادید، در اینجا به شما کمک می‌کنند تا بتوانید قافیه را همزمان با ضرباهنگ چهارم قرار دهید. اگر هنوز شمردن میزانها را بلد نیستید، به درس قبلی رجوع کنید و دنبال چند منبع بیشتر بگردید.

اگر این تمرین زیادی برایتان پیچیده است، می‌توانید راهکارهای جدیدی را دنبال کنید. هجاهای این ۸ خط را بشمارید و آنها را با کلمات دلخواه خودتان جایگزین کنید. حواستان باشد که تعداد هجاها تغییر نکند. حالا شما یک کورس کاملاً متفاوت نوشته‌اید که فلوی یکسانی با کورس من دارد. می‌توانید صرفاً چندین کلمه داخل کورس اصلی را عوض کنید و از کورس اصلی به عنوان الگو یا اسکلت کورس خود استفاده کنید. هر کدام که به نظرتان بهتر و راحت تر است انجام دهید تا کورس خودتان را داشته باشید.

شاید تصور کنید ساختن کورس سریع و مثل آب خوردن است، ولی نوشتن و تنظیم آن بیشتر از آنچه که تصور می‌کردید به طول انجامیده است. وقت بگذارید و بی خیال نشوید. نوشتن آهنگ به همین سادگی نیست. خیلی به محتوا توجه خاصی نداشته باشید. یادتان باشد که اولین آهنگ شما قرار نیست عالی باشد. فقط دست به کار شوید! اگر موقع نگارش به مشکلی برخوردید، در درس بعدی که درباره نوشتن ورس است چندین راهکار دیگر هم پیشنهاد می‌دهم. پس با ما همراه باشید!

در هم آخر هم این نکته را بگویم که من ترجیح می‌دهم متن آهنگم را قبل از ضبط کامل نوشته باشم، ولی شما اگر بخواهید می‌توانید همین الان کار ضبط را شروع کنید. نکات مربوط به لحن بیان و ضبط آهنگ در درس های بعدی قرار گرفته‌اند. پس می‌توانید از این بخش رد شوید و مستقیماً سراغ ضبط بروید. در هر صورت کارتان جلو می افتد. به نظر خودتان بستگی دارد.

برداشت مهم: یک عبارت انتخاب کنید و کورس را راجع به همان عبارت بنویسید. باید ۸ خط کورس را پر کنید.

 

درس هشتم: چگونه یک ورس بنویسیم

ابتدا به طور خیلی کلی توضیح می‌دهم که چطور باید ورس بنویسیم و سپس یک سری تکنیک های ویژه برای استفاده در اختیارتان می‌گذارم. ورس ها جانِ کلام آهنگ شما هستند، جایی که می‌توانید در آن ریزه‌کاری ها و پیچیدگی های پیام را بنگنجانید و مهارت تان را در نگارش به نمایش بگذارید. در مقابل کورس که سادگی و گیرایی سریعی دارد، ورس ها پیشرفته تر و تکنیکی تر هستند.

می‌توانید به چندین شیوه مختلف ورس بنویسید، ولی من دو راه اصلی را برایتان نام می‌برم. یکی از راه ها، تمرکز بر جنبه های تکنیکی مانند قافیه سازی، بازی با کلمات و پانچ لاین[۶] است. اگر این راه را در پیش بگیرید، مردم حسابی مهارت های شما را در شعر سرایی و لحن بیان مورد تحسین قرار می‌دهند. اینجور آهنگ ها معمولاً کاری به معنای پیام ندارند و بیشتر استعدادهای شما را به رخ مخاطبان می‌کشند.

راه دیگر برای نوشتن ورس آن است که یک داستان سر هم کنید. معمولاً در این نوع نگارش باید ورس ها را به ترتیب وقوع اتفاقات کنار هم بچینید. انگار که هر ورس یک فصل از کتاب است. همانطور داستان را جلو ببرید تا به پایان ماجرا برسید. معمولاً تکنیک های شعری کمتری در داستان سرایی به کار می‌روند، چرا که تمرکز خواننده بیشتر بر روی محتوا است. ولی برخی از هنرمندان با استعداد می‌توانند این دو عنصر را به شکل نامحسوس و یکدستی با هم بیامیزند.

می‌توانید ساختار آهنگ خود را با انتخاب یکی از این دو راه تعیین کنید. در اینطور مواقع است که کورس مفید واقع می‌شود. خیلی از خوانندگان از کورس به عنوان نقطه مرجع سایر ورس های خود استفاده می‌کنند، حالا ورس می‌خواهد چه به صورت داستانی باشد یا با موضوع آزاد. لازم نیست همه بخش های آهنگ را بهم ربط بدهید، اما اکثر هنرمندان دوست دارند سبک و مضمون متفاوتی برای هر یک آهنگ هایشان به کار ببرند.

تعداد ورس در بیشتر آهنگ های رپ مضربی از ۸ میزان و اکثر اوقات ۱۶ میزان می باشد. این عدد گهگاهی می‌تواند متفاوت باشد، ولی نه همیشه. قبل از نوشتن ورس باید سبک سنگین کنید که هر ورس قرار است چند میزان داشته باشد تا بدانید که چقدر فضا برای نوشتن در اختیار دارید. در غیر این صورت ممکن است در آخر فضایی برای پیام یا پانچ لاین خود نداشته باشد.

اگر ساختار آهنگ مرا را به یاد داشته باشید، ورس اول فقط ۸ میزان داشته است. پس این آهنگ کمی کوتاه تر از آهنگ های معمول است. دو ورس بعدی ۱۶ میزان دارند که تقریباً استاندارد هستند. همانطور که جلوتر می‌رویم این موضوع را برایتان روشن تر می‌کنم، اما خوب است که همین ابتدا آشنایی داشته باشید.

چندین معیار و قانون برای نوشتن ورس وجود دارد. اولین معیار این است که هر خط معمولاً ۱۰ تا ۱۵ هجا دارد. همین تعداد برای اکثر آهنگ هایی که با لحن معمولی خوانده می‌شوند کافی است. البته که می‌توانید تعداد هجاهایی بیشتر یا کمتر از حد معمول بیاورید، ولی در آن صورت باید زمان بندی و لحن متفاوتی داشته باشید.

معیار بعدی این است که آهنگ های رپ به طور معمول در قالب دو بیتی نوشته می‌شوند. یعنی در پایان هر دو خط یک هم قافیه وجود دارد. به طور مثال:

When I rap, I never want to slow down

Real speed, call me king, I got the only crown

مردم با این سبک آشنایی خوبی دارند و نسبتاً آسان است، اما وقتی چند تکنیک پیشرفته مثل قافیه های چند هجایی، قافیه های میان خطی، بازی با کلمات و … را با هم ترکیب می‌کنید، ممکن است ورس خیلی پیچیده‌ای از آب در بیاید. همزمان با پیشرفت موسیقی رپ، دیگر اجباری بر روی داشتن قالب دو بیتی نیست و هنرمندان راه های دیگری برای قافیه سازی پیدا کرده اند. اما دو بیتی ها هم برای شروع کار خوب هستند.

در این درس بیشتر تمرکز بر روی تکمیل آهنگ داریم. قرار است از دو بیتی ها استفاده ‌کنیم و خیلی درگیر جزئیات پیشرفته ترانه سرایی نشویم. اما با تلاش های فراوان می‌توانید روزی مانند متن زیر بنویسید:

You’re green with envy, cause in situations seeming deadly

I’m genius as sea squids – I let the ink protect me

نمی‌خواهیم به این پیچیدگی کار کنیم، ولی در درس های بعدی زیر ساخت های بیشتری را برای شروع در اختیارتان می‌گذارم. پیشنهاد می‌کنم که خارج از مباحث این درس، مطالعه ای بر روی ابزار هنرهای زبان و شعر داشته باشید. این عناصر در پیشرفت و رشد شما تأثیر چندانی می‌گذارند.

برداشت مهم: در ورس ها می‌توانید هنر شعر سرایی خود را به نمایش بگذارید یا داستانی خلق کنید. بیشتر ورس ها به طور معمول در قالب دو بیتی های قافیه دار نوشته می‌شوند. موضوع اصلی آهنگ را در ورس ها مشخص کنید.

درس نهم: تمرین نوشتن اولین ورس و قافیه ها

حالا که کورس را نوشته ایم و ایده‌ای کلی از ورس ها در ذهن داریم، آماده هستیم که نوشتن اولین ورس را شروع کنیم. چندین راه مخالف برای نوشتن متن وجود دارد و من می‌خواهم در هر ورس یکی از این راه ها را به کار ببرم. فقط قرار است چند مورد اندک را امتحان کنم، پس اگر موارد دیگر هستند که بیشتر به دردتان می‌خورند، از آنها استفاده کنید. همچنین قرار است در این مسیر به بعضی مفاهیم دیگر رجوع کنم، اما هدف ما اکنون تکمیل نگارش ورس است.

اولین راهکاری که قرار است در پیش بگیریم این است که چند کلمه هم قافیه بسازیم و سایر متن را حول آن قافیه ها بنویسیم. چنین کاری را در کورس هم انجام داده بودیم ولی این بار می‌خواهم عمیق تر به موضوع بپردازم. این راه بسیار ساده است و دو مرحله دارد. اول باید کلمه های هم قافیه با کلمه مورد نظر خود را پیدا کنید. مثل آب خوردن است! بهترین مزیت این راهکار آن است که خیالتان از بابت هم قافیه بودن دوبیتی ها جمع می‌شود و می‌توانید بیشتر تمرکز خود را بر روی مرتبط کردن قافیه ها بگذارید. همچنین حواستان به تعداد هجاها (۱۰ تا ۱۶) در هر خط باشد.

بیایید یک سر به کورس بزنیم تا یک دانش قبلی برای استفاده از این راهکار داشته باشیم:

The sun is shining, the breeze is blowin’

I step outside, I’m feeling frozen

I check the time, my watch is broken

Know where we’re at, don’t know where we’re goin’

حالا باید ساختار آهنگ را به خاطر بسپاریم. اولین ورس ما ۸ میزان دارد که قبل از کورس اول می آید. بر این اساس می‌خواهم که به جای کورس، این ورس موضوع آهنگ را به مخاطب معرفی کند. بعد از اینکه به کورس ها نگاهی انداختم، چنین جمله ای به ذهنم رسید:

I slept in again, so now I’m late for work

به نظر می آید این جمله شروع خوبی برای آهنگ باشد و اگر بیشتر دقت کنید، می‌بینید که کمابیش دارم روش داستان گویی را در پیش می‌گیرم. اگر دلتان بخواهد، می‌توانید کار دیگری به غیر از داستان گویی انجام دهید. حالا که خط اول را داریم، باید دنبال چندین کلمه بگردیم که با ‘work’ که در آخر خط قرار دارد، هم قافیه باشند.

من چندین کلمه پیدا کرده‌ام: irk, jerk, lurk, murk, quirk, perk, smirk,

اکنون که لیستی از کلمات پیشنهادی داریم، قدم بعدی این است که یکی از کلمات را به طریقی به معنای کلمه خط اول مرتبط کنیم. من می‌خواهم ‘perk’ را انتخاب کنم، زیرا درآمد (perk) چیزی است که از کار (work) بدست می آورید. پس با در نظر گرفتن این موضوع، به چنین ایده‌ای دست یافتم:

I slept in again, so now I’m late for work

But I don’t want to go, they never gave me perks

حالا کلمه ‘perk’ را از روی لیستم خط می‌زنم. من می‌خواهم ۴ خط اول این ورس هم قافیه باشند. پس دوباره به لیست نگاه می‌کنم تا یک کلمه هم قافیه دیگر پیدا کنم. بعد از بررسی مجدد کلمه ‘jerk’ را انتخاب کردم. پس این خط را اضافه می‌کنم:

Credit or compliments a bunch of lazy jerks

توجه داشته باشید که این خط ادامه جمله خط قبل است. لازم نیست برای هر خط یک جمله جداگانه بنویسید، بلکه می‌توانید آنها را بهم وصل کنید تا یک پیام وسیع تر انتقال دهید. بهتر است موقع خواندن این ورس در عین اینکه جملات را با لحن ادامه دار می‌خوانید، لحظه تمام شدن خط مکث کنید.

تا الان سه خط نوشته ایم. پس برمی‌گردم به لیست تا هم قافیه دیگری پیدا کنم. اینبار از کلمه ‘smirk’ استفاده می‌کنم:

Not clocking in today, yeah that makes me smirk

پس حالا چهار خط داریم:

I slept in again, so now I’m late for work

But I don’t want to go, they never gave me perks

Credit or compliments a bunch of lazy jerks

Not clocking in today, yeah that makes me smirk

به نظرم قافیه بندی این کلمات کافی است و حالا می‌خواهم برای یک کلمه متفاوت دیگری هم قافیه بسازم. یکی از راه های تغییر نامحسوس یک قافیه بندی به قافیه بندی دیگر آن است که از قافیه میان خطی استفاده کنیم. قافیه میان خطی کلمه ای است که با بخش دیگری از ورس هم قافیه است، اما در پایان خط قرار نمی‌گیرد.

الان طرز کارش را نشانتان می‌دهم. اول یک کلمه دیگر انتخاب کنید که با ‘work’ هم قافیه باشد. من کلمه ‘irk’ را بر می گزینم و همچنین با کلمه ‘point’ یک قافیه جدید می‌سازم. پس حالا باید خطی بنویسم که در آن کلمه ‘irk’ به کار رفته باشد و با کلمه ‘point’ پایان یابد، مثل چنین جمله ای:

They got me irked, plus I don’t see the point

در اینجا ‘irk’ یک قافیه میان خطی است چون وسط خط قرار گرفته و با کلمات خطهای دیگر هم قافیه است. وقتی مهارت کافی کسب کردید، می‌توانید چندین قافیه میان خطی در یک خط به کار ببرید تا تغییر قافیه بندی کمتر احساس شود.

همزمان که دارید از قافیه میان خطی استفاده می‌کنید، به ارتباط معنایی آنها با موضوع آهنگ توجه داشته باشید. نباید پیام آهنگ را فدای بازی با قافیه هایی کنیم که هیچ معنایی ندارند. در آن صورت آهنگ شما یک مشت دری وری آهنگین می‌شود.

خب بیایید این ورس را ادامه دهیم و با همفکری هم، یک لیست از کلمات هم قافیه برای کلمه ‘point’ بسازیم: ‘joint’، ‘annoint’ … هممم…. انگاری هم قافیه های خوبی پیدا نمی‌شوند. اینطور مواقع است که قافیه ناقص[۷] به کمک ما می آید. اگر با قافیه های ناقص آشنایی ندارید، بهتر است چیزهایی راجع به آنها بدانید. نمی‌خواهم خیلی به این مبحث بپردازم، ولی هر چه کلمات صداهای مشترک بیشتری داشته باشند، هم قافیه های نزدیک تری خواهند بود. در اینجا چندین هم قافیه برای ‘point’ می‌بینیم: voice, noise, toyed, void, annoyed. تمام این کلمات صدای ‘oi’ (اُی) دارند.

اگر قافیه های ناقص در دو بیتی ها را به صورت بلند بخوانیم، لحن آوایی جالبی ایجاد می‌کنند. بیایید با هم ‘annoyed’ را امتحان کنیم:

They got me irked, plus I don’t see the point

More I think about it, more I’ll be annoyed

حتی با اینکه کلمات کاملاً هم قافیه نیستند، ولی گوشنواز شنیده می‌شوند. این به این خاطر است که این کلمات در صداهای مصوت با هم اشتراک دارند. این جادوی قافیه ناقص است که به شما ایده هایی بیشتر برای نوشتن ادامه متن می‌دهد. خب پس چند کلمه دیگر به این قافیه بندی اضافه می‌کنیم تا چهار خط اول ورس کامل شود. من کلمات ‘voice’ و ‘noise’ را به عنوان قافیه های ناقص انتخاب کردم و چنین جملاتی با آنها ساختم:

Words just aren’t heard, actions speak my voice

I am seeking silence, but need to breech the noise

حالا ۸ خط کامل ورس اول را داریم. من در طی درس اشاره ای نکردم، اما اگر دقت کنید می‌بینید که من چند قافیه جدید هم افزوده‌ام. ببینید می‌توانید این تغییرات را پیدا کنید یا نه:

I slept in again, so now I’m late for work

But I don’t want to go, they never gave me perks

Credit or compliments a bunch of lazy jerks

Not clocking in today, yeah that makes me smirk

They got me irked, plus I don’t see the point

More I think about it, more I’ll be annoyed

Words just aren’t heard, actions speak my voice

I am seeking silence, but need to breech the noise

حالا که ۸ خط ورس اول را نوشته ایم، نگاهی به متن می اندازیم تا در صورت نیاز آن را ویرایش کنیم. ورسی که خودتان نوشته‌اید را همراه ملودی بخوانید. آیا متن‌تان به آهنگ می‌خورد یا نه؟ آیا کلمات به راحتی روی زبان می‌چرخند؟ اگر اینطور نبود، بهتر است جاهایی را اصلاح کنید. من کمی آب زیرکاه تر بودم و متن را موقع سر جمع کردن درس ویرایش کردم تا مجبور نباشید برای فکر کردن من صبر کنید. فکر نکنید که من به همین راحتی‌ای که الان گفتم متن را اصلاح کرده‌ام. قشنگ وقت بگذارید و آنقدر جزئیات را ویرایش کنید که نتیجه کار شما را راضی کند.

و در آخر، حالا که ورس اول را کامل کردید، آفرین بر شما! باید به خودتان افتخار کنید. آهنگ‌تان به خوبی دارد جفت و جور می‌شود. تا ورس بعدی، فعلاً!!

برداشت مهم: با استفاده از هم قافیه ها، ۸ خط برای ورس بنویسید. بعد این ورس را همراه ملودی بخوانید تا مطمئن شوید که متن با آهنگ جور است.

 

درس دهم: تمرین نوشتن دومین ورس و آزاد نویسی

بسیار خوب! حالا می‌خواهیم راه متفاوتی را برای نوشتن ورس دوم در پیش بگیریم. اکثر شماها گاهی موقع نوشتن ذهنتان قفل می‌کند و نمی‌دانید چه بنویسید یا از کجا شروع کنید. در این تمرین می‌خواهیم با هم بررسی کنیم که چطور می‌توانیم با استفاده از فلوی[۸] خلاقانه، یک ورس بنویسیم و چطور جملات را در صورت نیاز ویرایش کنیم. همچنین تکنیک آزاد نویسی را هم به شما یاد می‌دهم که فرق خاصی با فری استایل ندارد. در فری استایل به جای آنکه هر چه به ذهنتان می آید را بنویسید، آن را بلند می‌خوانید و ضبط می‌کنید و سپس ویرایشش می‌کنید.

قبل از آنکه شروع کنیم، یک دقیقه صبر کنید تا ذهنتان باز شود. اگر روی نفس کشیدنتان هم تمرکز کنید بهتر می‌شود. به هدفتان فکر کنید و ذهن را آماده سازید. نتیجه نهایی آهنگ را برای خود مجسم کنید. وقتی این یک دقیقه گذشت، آماده نوشتن شوید. شاید لازم باشد بعداً به برخی از بخش های این ورس رجوع کنید. هیچ اشکالی ندارد. ویرایش همیشه راحت تر از عوض کردن کل ایده است. بیایید قبل از شروع نگاهی دوباره به کورس بیندازیم:

The sun is shining, the breeze is blowin’

I step outside, I’m feeling frozen

I check the time, my watch is broken

Know where we’re at, don’t know where we’re goin’

ابتدا می‌خواهم هر آنچه که به ذهنم می آید را بنویسم. به این کار می‌گویند آزاد نویسی. مهم نیست متنی که می‌نویسم قافیه داشته باشد، معنایی داشته باشد، ربطی به موضوع آهنگ داشته باشد یا نه. فقط می‌خواهم به کورس فکر کنم و شروع به نوشتن افکارم کنم، حالا هرچه که باشند. همچنین دوست دارم ملودی هم در پیش زمینه کارم پخش شود تا بتوانم در حال و فضای آهنگ قرار بگیرم. این متنی است که به من الهام شده است:

Life is kinda funny that way, when I’m feeling lost

I don’t know where else to go so I just tossed

Another coin up in the air to see heads or tails

Forgot to decide what each side meant, but I feel well

I think I’ll take a walk, go down to the pier

Maybe have a couple fries and order another beer

Or maybe I’ll take a drive up in the mountains

Find a place where rivers flow without counting

هنوز چیزی را ویرایش نکرده‌ام و دقیقاً همانچه که به ذهنم خطور کرده را نوشتم. حالا وقتش است که نوشته هایم را بررسی کنم و تصمیم بگیرم کدام قسمت ها را نگه دارم یا حذف کنم. بخشی از متن کمی گیج کننده است و برخی مفاهیم نیز وجود دارند که نمی‌خواهم آنها را انتقال دهم. راستش از متن پس از عبارت ‘feel well’ خوشم نمی آید. پس بعد از ویرایش و حذف متن های اضافی، این بخش باقی می‌ماند:

Life is pretty funny that way, when feeling lost

I grab a coin, throw it up and as it’s tossed

Come up with two ideas to pursue heads or tails

It’s always something new, so I figure might as well

حالا چهار خط ورس را نوشته ام و می‌توانم همین تمرین را تکرار کنم. مزیت اصلی این نوع نوشتن آن است که ویرایش متن برایتان خیلی راحت تر از نگارش متنی جدید می‌شود و ذهن نویسنده در طول نگارش باز می‌ماند. وقتی ایده هایتان را بر روی کاغذ پیاده کردید، می‌توانید آنها را بهم بزنید و دوباره کنار هم بچینید تا منظورتان واضح تر گردد یا بخش های اضافی حذف شوند. ویرایش بیشتر وقت ها الزامی است، اما بهتر از این است که موقع نوشتن گیر کنید.

شاید قافیه سرایی به طور فی‌البداهه برایتان سخت باشد. من به شخصه زیاد تمرین کرده‌ام. اگر تمرینی انجام نداده باشید، این تکنیکی که من می‌گویم می‌تواند به شما کمک کند. بگذارید یک مثال بزنم. اول با همان متنی که نوشته ایم شروع می‌کنیم:

Life is pretty funny that way, when feeling lost

I grab a coin, throw it up and as it’s tossed

Come up with two ideas to pursue heads or tails

It’s always something new, so I figure might as well

و چند متن آزاد نویسی شده به آن اضافه می‌کنیم:

Grab my lucky quarter, it’s in my back pocket

Never leave without it, it helps me make decisions

And since I’m doing nothing today, I’m gonna use it

To tell me how to move forward on my adventure

روند ویرایش درست مثل قبل است، اما اگر بخواهید می‌توانید از روش من استفاده کنید. ابتدا به جملاتی که آنها را بیشتر می پسندید نگاه کنید و ویرایششان کنید تا قافیه دار شوند. مثلاً من از خط زیر خوشم آمده است:

Grab my lucky quarter, it’s in my back pocket

حالا دنبال کلماتی می‌گردم که با ‘pocket’ هم قافیه باشند: ‘locket’، ‘rocket’، ‘socket’ و…

اکنون باید ببینیم که چطور این کلمات را به متن آهنگ ربط بدهیم:

Looking for my lucky quarter, it’s in my back pocket

Never leave without it, keep it close like a locket

با کمک کمی ویرایش توانستیم قافیه سازی کنیم! من تنها همین چند خط را نوشته ام، اما شما می‌توانید این تمرین را تکرار کنید تا تمام ۱۶ خطی که برای ورس لازم دارید را بنویسید. همزمان با ویرایش، حواستان باشد که کلمات کاملاً به ملودی آهنگ بخورند. من پیشنهاد می‌کنم که تعداد هجاهای هر خط را زیر ۱۶ عدد نگه دارید تا کارتان سخت نشود.

بعد از کلی کار و تلاش، این تمام ورسی است که من نوشته ام. دوباره می‌گویم که در صورت دلخواه، می‌توانید از همین ورس به عنوان چهارچوب و قالب ورس خود استفاده کنید:

Life is pretty funny that way, when feeling lost

I grab a coin, throw it up and as it’s tossed

Come up with two ideas to pursue heads or tails

It’s always something new, so I figure might as well

Looking for my lucky quarter, it’s in my back pocket

Never leave without it, keep it close like a locket

And these days welI I’ve been holding it often,

Let fate figure it out show me my options

Today think I’ll play between a hike and the ocean

Listening to waves, eyes locked on the motion

Or open a backpack of snacks out in a forest

Find a bit of brush, hunker down in my fortress

Either way, it’s okay just no computers

Typing, talking or troubleshooting different users

Losers waste time being stupid, they can just deal

For real it’s heads I’m headed for the hills

خب برویم سراغ ورس بعدی!

برداشت مهم: از روش آزاد نویسی برای نوشتن ۱۶ خط ورس دوم استفاده کنید. شاید لازم باشد بیشتر از اینها بنویسید، ولی تا حدی ویرایش کنید که تعداد به ۱۶ خط برسد.

 

درس یازدهم: تمرین نوشتن سومین ورس و طرح ریزی

حالا که دو ورس اول را کامل نوشته ایم، تنها یک سبک مانده که می‌خواهم آن را اجرا کنم و این یکی از دو سبک پیشین ساختارمند تر است. در این روش شما پیام و هدف ورس را قبل از نوشتن طرح ریزی می‌کنید و ظرفی می‌سازید تا درونش را با کلمات پر کنید. این دقیقاً مثل  همان موقعی است که برای رمان یا تکالیف مدرسه طرح ریزی می‌کردیم، ولی اینبار قرار است روی ورس آهنگ رپ کار کنیم.

خب بیایید بار دیگر کورس را مرور کنیم و فکری برای پیام ورس بعدی برداریم:

The sun is shining, the breeze is blowin’

I step outside, I’m feeling frozen

I check the time, my watch is broken

Know where we’re at, don’t know where we’re goin’

همانطور که پیشتر اشاره کرده بودم، من دارم در حین نوشتن ورس ها قصه می‌گویم تا بتوانیم آسان تر از این روش استفاده کنیم. پس با این گفته، تمرکز بر روی پیام آهنگ صرفاً به معنای نوشتن داستان نیست. شاید بهتر باشد روی بازی با کلمات، پانچ لاین ها یا دیگر مفاهیم تمرکز کنید و ورس خود را بدان طریق شکل دهید. در آن صورت هم می‌تواند همین روش را کمی متفاوت تر به کار گیرید. طرح کلی آهنگ‌تان را بچینید و سپس جملات را طبق طرح جایگذاری کنید.

خب بعد از این توقف کوتاه در نگارش، کمی از کار خسته شده‌ام و تصمیم گرفتم بروم بیرون تا قدمی بزنم. از آنجایی که دارم بر روی یک داستان تمرکز می‌کنم، می‌خواهم قبل از هر چیزی برای ۱۶ میزان ورسم طرح ریزی کنم. بعد از آن، این داستان کوتاه را در قالب ورس های رپ بازنویسی می‌کنم.

خب، حالا بیایید با طرح ریزی مواردی که تا الان به آنها پرداخته ام، یک داستان بنویسیم:

  1. چقدر طبیعت توجهم را جلب کرده و در مقابل آن، چه احساس بدی سر کار دارم
  2. چه نغمه های متفاوتی در طبیعت شنیده می‌شوند
  3. شاید دیگر سر کار نروم، چون مثل قدم زدن در طبیعت حالم را خوب نمی‌کند
  4. به نظرم خیلی جالب می‌شود که در پایان آهنگ، رئیس تماس بگیرد و تناقضی مستقیم با احساسات خواننده‌ایجاد کند.

حالا که موارد را در اختیار دارم، وقتش رسیده که این داستان را به همان شیوه ای می‌خواهم سر هم کنم. از آنجایی که ۴ نقطه عطف و ۱۶ میزان دارم، می‌خواهم هر چهار میزان را به یک نقطه عطف اختصاص دهم. بدین ترتیب خیلی راحت می‌توانم از بابت جزئیات داستانم خاطر جمع باشم.

اولین نقطه عطف: توجه من به طبیعت. چند خط راجع به همین موضوع می‌نویسم:

Park the car, step into fresh mountain air

Pondering as peaceful vibes surround me there

Office clutter is gone replaced by awesome mother

Nature at her best, free space hope I got another

کمی بیشتر وقت گذاشتم تا کلمات هم قافیه را جور کنم و از آنچه که انتظارش داشتم بیشتر طول کشید. اگر با این نوع نوشتن مشکل دارید، می‌توانید روش هایی که تا به حال کار کرده‌ایم را با هم ترکیب کنید.

برویم سراغ قسمت بعدی: صداهای متفاوتی که در طبیعت شنیده می‌شوند. دوباره چند خطی راجع به همین می‌نویسیم:

Few days to enjoy the simple way the birds chirp

Without the click clack, printer, and the work words

Babbling of the stream seems to be better

Than wires and tired people typing each letter

همین الگو را برای موضوع “بر نگشتن به سر کار” تکرار می‌کنیم:

When I think of going back I get cold chills

All that’s waiting for me is a timecard and old bills

I like the mountains, sick of climbing my own hills

Sunshine on my face so I know this place is so real

و حالا در پایان ماجرا “رئیس تماس می‌گیرد”:

As I’m contemplating, feel my pocket vibrate

It’s my boss at this point I’m still locked in my fate

Now my mind tells me all the silly thoughts should migrate

I’m broke getting fired now would really cause a migraine

این هم از این! من با استفاده از طرح ریزی، موضوع آهنگ را حفظ کردم و دقیقاً همان پیامی که می خواستم انتقال دهم را ایجاد کردم. این ساختارمند ترین راهکاری است که به شما ارائه داده‌ام. ممکن است بعضی ها فکر کنند این روش جلوی بروز خلاقیت ها را می‌گیرد، اما برای آنهایی که فنی تر هستند، شاید این همان چیزی باشد که نیاز دارند.

همچنین ممکن است در حین استفاده از این روش، ورس را درباره موضوعی بنویسید که در طرح کلی متن ذکر نشده است. ولی این هم بخش مهمی از کار است! وقتی ایده خوبی بعد از طرح ریزی به ذهنتان می‌رسد، مجبور نیستید آن را نادیده بگیرید و کنار بگذارید. شاید یکدفعه فکر خوبی به سرتان بزند که خیلی بهتر از ایده اصلی باشد. پس پذیرای ایده های جدید باشید.

و در آخر، یک کف به افتخار خودتان بزنید! شما توانستید نصفِ بیشتر آهنگ را بنویسید! در صورت دلخواه می‌توانید همین ورسها را به همراه کورس ضبط کنید و ساخت آهنگ را همینجا تمام کنید، اما می‌خواهیم در درس بعد به اینترو و اوترو هم بپردازیم تا قبل از ضبط، یک آهنگ تمام و کمال بسازیم.

برداشت مهم: ورس سوم را طرح ریزی کنید و ۱۶ خط برایش بنویسید. ورس را به چهار نقطه عطف تقسیم کنید و برای هر نقطه عطف چهار خط بنویسید.

 

درس دوازدهم: نوشتن اینترو و اوترو

تا الان مهم ترین بخش آهنگ را نوشته ایم و تنها چند بخش جزئی شامل اینترو و اوترو باقی مانده‌اند. اینترو و اوترو معمولاً نسبت به سایر متن آهنگ متفاوت هستند، زیرا می‌توانند به شکل های گوناگونی نوشته شوند. در این قسمت ها می‌توانید فقط صحبت کنید، از یکی از دیالوگ های یک سریال تلویزیونی استفاده کنید، یا رپ یا آواز بخوانید. همچنین می‌توانید بگذارید آهنگ خودش به تنهایی پخش شود و چیز دیگری به آن اضافه نکنید.

خیلی سر راست اصل مطلب را برایتان بیان کردم، ولی بیایید یک بررسی اجمالی به هدف اینترو و اوترو داشته باشیم. اینترو یا مقدمه بخشی از آهنگ است که در آن موضوع آهنگ را معرفی می‌کنیم و مخاطبان را برای شنیدن آهنگ به وجد می آوریم. این بهترین فرصت است که احساسات شنونده را بر انگیزید تا بقیه آهنگ را گوش کند.

هدف اوترو این است که کل آهنگ را جمع بندی کند و به موضوع خاتمه دهد. این بخش حاکی از پایان آهنگ است. اگر دارید داستان تعریف می‌کنید، می‌توانید در این بخش داستان را تمام کنید یا برای آخرین بار روی نتیجه اخلاقی داستان تأکید کنید. بله، آنقدر کار سختی نیست. پس بیایید با هم یک اینترو و اوترو برای آهنگ بنویسیم.

ابتدا با نوشتن اینترو شروع می‌کنیم. از آنجایی که می‌دانیم ورس اول درباره دیر بیدار شدن برای رفتن به سر کار است، تصمیم گرفتم اینترو را در رابطه با همین قضیه بسازم. مثلاً می‌توانم صدای خمیازه در بیاورم و با غرغر بگویم:” چی؟ واقعاً دیرم شده؟ بی خیال.” شاید صدای زنگ ساعت هم به آن اضافه کنم.

بوم! به همین راحتی مقدمه را ساختم. حالا برویم سراغ اوترو. اگر یادتان باشد، آخرین ورس درباره این بود که از سر کار با من تماس می گرفتند و من هم برای اینکه بی حقوق نمانم، چاره ای نداشتم که برگردم. برای این قسمت صدای خودم را پشت تلفن ضبط می‌کنم و آن را در آهنگ پخش می‌کنم تا مثلاً نشان دهم جواب تماس را داده‌ام. بعد احتمالاً عذر خواهی می‌کنم یا بهانه ای جور می‌کنم تا داستان تمام شود.

” سلام. بله، نه. اتفاقاً می خواستم زنگ بزنم بگم برام موردی پیش اومده. بله می دونم، می دونم. اخیراً زیاد اینطوری میشه. عذر خواهم. الان خودمو می‌رسونم.”

وقتی می‌خواهم آهنگ بسازم، یک متن بلند بالا مثل نمایشنامه می‌نویسم تا کل داستان را طرح ریزی کنم. حتی اگر موقع ضبط بعضی از جملات را تغییر دهم، باز هم آنها را در طرح کلی می‌گنجانم. بعضی مردم فکر می‌کنند که نیاز به انجام چنین کاری ندارند. بعضی دیگر هم دوست دارند قبل از افزودن اینترو و اوترو، کل آهنگ را ضبط کنند و سپس به آن گوش دهند تا ببینند کار تا الان چطور شده است. هر کار که به نظرتان درست تر و بهتر است انجام دهید.

برداشت مهم: اینترو و اوترو آهنگ شما را قالب بندی می‌کنند و اجزای اصلی آن را تثبیت می‌کنند. حتی اگر می‌خواهید در اینترو و اوترو فقط موسیقی پخش شود، متنی بنویسید یا یک ایده برای آن پیدا کنید.

 

درس سیزدهم: صدا و لحن

حالا که قالب آهنگ را تعیین کرده‌ایم، وقتش رسیده خواندن را شروع کنیم. قبل از آنکه مستقیماً سراغ ضبط برویم، باید یک سری نکات در مورد لحن بیان را در نظر داشته باشید. کمی زمان می‌برد تا در رپ خوانی بهتر شوید، اما با انجام چندین تمرین ساده حتماً می‌توانید پیشرفت کنید.

اولین چیزی که کمک زیادی به شما می‌کند، حفظ کردن متن است. مشکل آنجاست که همزمان با حفظ کردن، بیشتر توجه شما بر روی خواندن متن است. وقتی تمام حواستان را جمع خواندن متن و گفتن به موقع کلمات می‌کنید، ممکن است به احساسات و عقاید پشت آن کلمات لطمه وارد شود. از طرفی دیگر، هر چه بهتر آهنگ‌تان را حفظ کنید، تمرکز بیشتری بر روی ورس حین اجرای زنده دارید. اگر می‌خواهید آهنگ‌تان عالی از آب در بیاید، آن را حفظ کنید. می‌دانم که کمی مشکل است، اما می‌توانید چند اقدام در پیش بگیرید تا سرعت کار را بالاتر ببرید. مثلاً می‌توانید آهنگ را به صورت قطعه ای ضبط کنید. کمی جلوتر به این مبحث می‌پردازیم.

شاید برخی از شماها تا به حال دیده‌اید که خیلی از هنرمندان بزرگ، متن آهنگ را در حین ضبط جلوی خود می‌گذارند و از رو می‌خوانند. بله چنین هم کاری می‌کنند و این اتفاق شدنی است، اما با خود فکر کنید که آنها چقدر تمرین کرده‌اند تا به این مرحله رسیدند. این هنرمندان سالها بر روی آهنگ و لحن بیان خود کار کرده اند. رفته رفته می‌توانید لحن بیان را حین خواندن متن تنظیم کنید، ولی حالا که هنوز اول راه هستید، احتمال می‌رود که اگر همان ابتدا ورس را حفظ نکنید، تمرکزتان از دست می‌دهید.

دومین موردی که موقع ضبط آهنگ باید در نظر بگیرید، آن است که به مخاطب نشان دهید چقدر اعتماد به نفس دارید. وقتی احساس خوبی دارید، لحن بیان قوی تر و طبیعی تری خواهید داشت. می‌دانم که ضبط اولین آهنگ کمی استرس زاست، ولی پچ پچ کردن پشت میکروفون هیچ کمکی به شما نمی‌کند. پس احساسات خودتان را پنهان نکنید و ویرایش های جزئی را بعداً انجام دهید، زیرا نصف سختی کار آنجاست که تمام انرژی خود را صرف بیان کلمات کنید.

اگر مضطربید، تمرین های تجسمی و تمدد اعصاب می‌توانند به شما کمک کنند. چشمانتان را ببندید و نفس عمیقی بکشید. سپس اگر آهنگ‌تان را حفظ کرده‌اید، از شما می‌خواهم که تصور کنید دارید ورس را واضح و شمرده پشت میکروفون می‌خوانید. مجسم کنید که اگر همه چیز طبق برنامه پیش برود، چجور آهنگی از آب در می‌آید. بهترین لحن و صدایی که می‌توانید اجرا کنید را بیابید. شاید به نظرتان تمرین احمقانه ای باشد، اما تجسم کردن واقعاً خیلی از مشکلات را حل می‌کند. اگر تمام این کارها را به درستی در ذهن خود انجام دهید، خیلی راحت تر می‌توانید به آن رنگ واقعیت ببخشید.

برخی تازه‌کاران هم با تنظیم بلندی و کشش صدا دست و پنجه نرم می‌کنند. باید لحن‌تان سرشار از اعتماد به نفس باشد، اما مجبور نیستید حنجره خود را پاره کنید. پیشنهاد من این است که فکر کنید دارید برای یک جمعیت کوچک حدود ۱۵ نفره سخنرانی می‌کنید. در این صورت فریاد نمی‌زنید، ولی صدایتان باید به اندازه کافی رسا و واضح باشد تا همه حاضرین داخل اتاق صدایتان را بشنوند. صدای خود را از دیافگرام خارج کنید. تمرین دیگر آن است که در حین خواندن ورس با صدای بلند، لحن خود را مدام تغییر دهید. مثلاً با لحجه خاصی صحبت کنید، یا اینکه کاملاً یکنواخت یا بیش از حد تو دماغی بخوانید.

هر چه بیشتر این موارد را تمرین کنید، بیشتر با گستره صوتی خود آشنایی پیدا می‌کنید. در نتیجه موقع ضبط، خیلی طبیعی تر می‌توانید با ضرباهنگ همگام شوید.

آخرین نکته هم این است که سعی کنید احساس یا شور و شوقی در لحن‌تان بگنجانید. اگر شهامتش را ندارید، پس ادا در بیاورید. تظاهر کنید که خیلی جوگیر هستید و نقش بازی کنید. این هم یکی از راه های افزایش اعتماد به نفس و انرژی قبل از ضبط است.

اینها فقط یک سری نکات خلاصه وار بودند، اما به نظرم دانستن شان خیلی مفید است. یادتان باشد که اگر این اولین آهنگ شماست، ممکن است آشنایی کامل با ساز و کارها زمان ببرد. زیاد به خود سخت نگیرید.

برداشت مهم: اگر آهنگ را حفظ کنید، ضبط کردن آن راحت تر است. اعتماد به نفس برای داشتن لحن خوب خیلی مهم است. لحن صدا را مدام تغییر دهید تا با گستره صوتی خود آشنایی پیدا کنید.

 

درس چهاردهم: نکات اصولی ضبط آهنگ

لازم است قبل از شروع ضبط آهنگ، ابتدا یاد بگیرید که چطور ضبط کنید. باید یک سری نکات را بدانید و ابزارهای لازم را در اختیار داشته باشید. دو چیز برای شروع آهنگ لازم است. اولی میکروفون و دومی نرم افزار ضبط.

اول با میکروفون شروع می‌کنیم. این مرحله کمی پیچیده به نظر می‌رسد، اما چندین راه حل پیش روی خود دارید. اگر می‌خواهید با حداقل ترین امکانات پیش بروید، بعضی کامپیوترها هستند که میکروفون دارند، ولی این کامپیوترها نویزهای پیش زمینه را هم ضبط می‌کنند و کیفیت صدای شما را به شدت پایین می آورند.

قدم بعدی داشتن هدست یا هدفن است که در آن میکروفون تعبیه شده باشد. بیشتر هدفن های برند اپل به درد می‌خورند و اگر اهل بازی های ویدئویی باشید، هدست های مخصوص بازی هم بد نیستند. اگر نمی‌خواهید زیاد خرج کنید، همین موارد هم کارتان را راه می اندازند. ممکن است همین هدفن ها هم نویزهای پیش زمینه را ضبط کنند، ولی کیفیت صدایشان خیلی بهتر از میکروفون های کامپیوتری است. اگر می‌خواهید به طور جدی تر کار کنید، بهتر است میکروفون مخصوص ضبط صدا را انتخاب کنید. آسان ترین وسیله برای تازه‌کاران میکروفون USB است. تنها لازم است آن را به برق وصل کنید و از همان لحظه می‌توانید کارتان را شروع کنید، قبل از اینکه چیزی بخرید، اول حواستان باشد که امکانات میکروفون را از قبل بررسی کنید و ببینید که برای کامپیوتر شما مناسب است یا نه.

وقتی میکروفون خریدید، باید مکانی مناسب پیدا کنید. ترجیحاً به خاطر نویزهای پیش زمینه دنبال مکانی آرام بگردید. خیلی از هنرمندان اتاقک هایی را انتخاب می‌کنند که روی دیوارهایش پوشش هایی تعبیه شده تا به کاهش نویز کمک کنند. با راهکارهای مختلفی می‌توان اتاق را عایق سازی کرد، اما از آنجایی که تازه‌کار هستید، پیشنهاد من این است که صدایتان را در مکان های مختلف امتحان کنید و ببینید که کجا صدای بهتری دارید؛ مگر اینکه ‌بخواهید مثل هنرمندان حرفه ای در استودیو کار کنید. همچنین بهتر است یک سه پایه یا چیزی شبیه آن را در اختیار داشته باشید تا میکروفون شما را در حالت ثابت نگه دارد.

توصیه دیگر آن است که حدود ۱۵ تا ۲۵ سانتی متر از میکروفون فاصله داشته باشید؛ البته این عدد نسبی است. اگر به میکروفون خیلی نزدیک باشید، صدایتان بلند ضبط می‌شود و نوعی خش خش ایجاد می‌کند. اگر هم خیلی دور بایستید، صدایتان در نویزهای جزئی پیش زمینه گم می‌شود. مکان ها و فواصل مختلف را پیدا کنید و بهترین جا را برگزینید.

برخی از شماها ممکن است بپرسید که اصلاً چطور ضبط کنم؟ از کجا شروع کنم؟ به یک نوع نرم افزار برای ضبط صدا نیاز دارید. اگر کامپیوتر دارید، توصیه می‌کنم که نرم افزار اوداسیتی[۹] را که رایگان است، دانلود کنید. این نرم افزار راحتی است که امکانات لازم و ابتدایی ضبط را در اختیارتان می‌گذارد. اگر سیستم مک دارید، نرم افزار گاراژ بند[۱۰] هم برای شما خوب است. اگر نرم افزارهای دیگری دارید، عالی است. از همانها استفاده کنید.

جدا از نوع نرم افزاری که استفاده می‌کنید، باید یک سری اصطلاحات و کاربردها را یاد بگیرید. اول اینکه هر بار شما صدایی ضبط می‌کنید، به آن صدا تِرَک جدید می‌گوییم. در هر ترک باید حجم صدا را تنظیم کنید، بعضی بخش ها را بی صدا کنید، دوباره ضبط کنید و حذف کنید. این کار باید در همه نرم افزارها راحت باشد.

آخرین نکته هم این است که اگر امواج صدا کاملاً ترک را پر می‌کنند، به این معناست که دارید با صدای خیلی بلند صحبت می‌کنید. در این صورت خش خش ایجاد می‌شود، زیرا میکروفون دارد بیش از حد صدا ضبط می‌کند. معمولاً زود متوجه این اتفاق می‌شوید، زیرا اصلاً صدای خوبی ندارد و می‌توانید امواج صدا را در نرم افزار ببینید. اگر دیدید اینطور شد، حساسیت میکروفون تان را پایین بیاورید یا کمی دورتر بایستید. می‌توان صدای کم را زیاد کرد، ولی اگر صدایتان خش خش کرد، دیگر کیفیت از بین می‌رود.

می‌دانم زیادی به جزئیات پرداخته‌ام، ولی لپ کلامم این است که با خودتان سبک سنگین کنید ببینید چقدر در کارتان جدی هستید و سپس دنبال امکانات مناسب بگردید. شاید امکانات ارزان قیمت کیفیت چندان بالایی نداشته باشند، ولی برای ضبط اولین آهنگ شما به اندازه کافی خوب هستند.

برداشت مهم: یادتان نرود که یک میکروفون داشته باشید و بلد باشید که چطور از نرم افزار ضبط صدا استفاده کنید. آنقدر تجهیزات را تنظیم کنید تا بهترین حالت را پیدا کنید و حواستان باشد که خیلی نزدیک یا خیلی بلند ضبط نکنید تا در صدا خش خش ایجاد نشود.

 

درس پانزدهم: ضبط قطعه های جدا

بالاخره آماده هستیم تا ضبط را شروع کنیم! ضبط کردن کل آهنگ در یک برداشت کار سختی است، ولی خوشبختانه مجبور نیستید چنین کاری انجام دهید. به جای آنکه یک ضبط طولانی داشته باشید، می‌توانید آهنگ‌تان را به قطعه های کوچک تر بشکنید. شاید بگویید که ضبط ورس های جداگانه فکر خوبی باشد، اما بیایید واقع بینانه تر عمل کنیم. برای اولین آهنگ بهتر است در هر بار ضبط چندین خط کوتاه بخوانید. هیچ عیبی ندارد؛ لازم نیست یک نفس تمام آهنگ را بخوانید!

ضبط کردن قطعه ای چندین مزیت دارد. اول اینکه احساس راحتی بیشتری می‌کنید. به جای ضبط کل آهنگ، فقط تا جایی که از پسش بر می آیید ضبط می‌کنید؛ حتی اگر فقط یک خط باشد. همچنین با این روش بهتر می‌توانید متن را حفظ کنید و تمرکزتان را بر رور لحن بیان بگذارید. به این ترتیب حجم، سرعت، و تن صدای شما تنظیم می‌گردد.

وقتی تازه رپ خواندن را شروع کردم، در کنترل تنفس ضعیف بودم. برای همین در هر بار ضبط فقط دو خط می‌خواندم. هر چه جلوتر می‌رفتم و مهارت های بیشتری می‌یافتم، کنترل تنفس بهتری پیدا کردم و الان می‌توانم به راحتی ۱۶ یا حتی ۳۲ میزان پشت سر هم بخوانم. اگر دارید قطعه ای صدایتان را ضبط می‌کنید دلسرد نشوید. می‌توانید روی مهارت هایتان کار کنید و آنها را تقویت کنید.

خب حالا چطور صدایمان را در قطعه های کوچک ضبط کنیم؟ بهترین راه آن است که برای هر چند خط از آهنگ یک ترک بسازید و سپس دکمه ضبط را بزنید تا این صداها اندکی با هم تداخل داشته باشند. بعد از آن، صداهایی که تداخل ایجاد می‌کرده‌اند را حذف یا بی صدا کنید. بدین طریق، زمان کافی دارید تا برای خواندن خط های بعدی آماده شوید، ولی خبری از نویزهایی که بر اثر ضبط های مختلف ایجاد می‌شوند، نیست. مثلاً برای ضبط اولین ورس یک چنین چیزی داریم:

ببنید که ترک دوم چگونه با ترک اول تداخل پیدا کرده است. باید این وضعیت را درست کنیم تا کیفیت صدا پایین نیاید، مخصوصاً اگر ترک دوم پر از نویز باشد. در اکثر نرم افزارهای صوتی، بی صدا کردن یا حذف کردن بخشی از ترک کار راحتی است. نگاهی به گزینه های نرم افزار بیندازید تا آن را پیدا کنید. اگر پیدا نکردید، ویدئوی آموزشی استفاده از این نرم افزار را ببینید.

وقتی ترک دوم را ویرایش کردید، احتمالاً چیزی مانند تصویر زیر مشاهده می‌کنید. از آنجایی که ظاهراً دیگر تداخلی وجود ندارد، احتمالاً صدای ترک ها یکدست و عالی است:

صدایتان را بالا ببرید و تکرار کنید. اگر چندین بار این کار را انجام دهید، آهنگ‌تان به قطعه های کوچک تر و قابل کنترل تر تقسیم می‌شود.

یکی از مشکلات ضبط قطعه ای آن است که هماهنگ کردن صداها برای یکدست شدن کار سختی است. باید خیلی مراقب باشید و حواستان باشد که چقدر با میکروفون فاصله دارید و با چه تن صدایی می‌خوانید. ممکن است گاهی بین ترک های یک ورس تفاوت هایی احساس کنید. شاید به این خاطر است که با انرژی بیشتری می‌خوانید، تن صدای متفاوتی دارید یا زمان بندی درستی ندارید. بهتر است این موارد را دوباره چک کنید تا تفاوتی بین ترک ها معلوم نشود. اگر دیدید هیچ جوره درست نمی‌شوند، دوباره ضبط کنید. خوبیِ ضبط قطعه ای آن است که می‌توانید به راحتی ترک های بی کیفیت را حذف کنید.

همزمان که دارید در رپ خوانی پیشرفت می‌کنید، می‌توانید ضبط ورس کامل را هم امتحان کنید. ترک های تک برداشتی صدای یکدست و صافی دارند، زیرا پیوسته هستند. دلیل دیگر آن است که شاید روزی بخواهید این آهنگ را به طور زنده اجرا کنید. متأسفانه طرفداران به شما اجازه نمی‌دهند که بر روی صحنه، بین خواندن هر دوبیتی آهنگ استراحت داشته باشید.

همین روش را دنبال کنید تا تمام ورسها، کورسها، اینترو و اوترو ضبط شوند. یک نکته دیگر را هم باید بگویم. خیلی از هنرمندان بعد از ضبط اولین کورس، دوباره همان کورس را با صدای خودشان ضبط می‌کنند. به این کار می‌گویند ترک سازی جفتی و شما هم اگر بخواهید می‌توانید امتحانش کنید. اگر این دو ترک ریتم مشابهی داشته باشند، کورس شما صدای بلندتر و رساتری خواهد داشت.

به علاوه اگر از کورس خود راضی هستید، می‌توانید همین کورس را در جایگاه دومین کورس آهنگ کپی کنید. اگرچه بهتر است هر دو را جداگانه ضبط کنید تا تمرینی برای اجرای زنده داشته باشید.

از آنجایی که دارید روی آهنگ کامل کار می‌کنید، هر موقع که خواستید ضبط را متوقف کنید و استراحتی به صدا و ذهن خود بدهید. مجبور نیستید یکباره تمام نیرو و انرژی خود را برای تمام آهنگ به کار گیرید. البته من پیشنهاد می‌کنم که در هر بار ضبط حداقل یک ورس کامل بخوانید، زیرا صدای شما هر روز تغییر می‌کند و هماهنگ کردن ترک ها سخت تر می‌شود.

این یکی از مشکل ترین و وقت گیر ترین بخش های ساخت آهنگ است. پس حواستان را جمع کنید و مرتب تمرین کنید. اگر در این درس موفق شدید، عملاً دیگر کاری نمانده که انجام دهید!

برداشت مهم: آهنگ را به صورت ورس های جداگانه ضبط کنید. اگر نیاز بود، کاملاً مختارید که آهنگ را به قطعه های کوچک تر از ورس هم تقسیم کنید.

درس شانزدهم: فی‌البداهه گویی

ساخت آهنگ شما خیلی خوب دارد پیش می‌رود! حالا می‌توانید فی‌البداهه خوانی را هم شروع کنید. منظورم از فی‌البداهه، کلمات و اصواتی است که در پیش زمینه آهنگ قرار می‌گیرند تا هیجان بیشتری به متن آهنگ بیفزایند. احتمالاً تا به حال دیده‌اید که بعضی هنرمندان در طی سکوت یا فاصله بین جملات در آهنگ، چیزهایی می‌گویند یا فریادی می‌زنند.

خیلی از رپرها عبارات مخصوص خودشان را به کار می‌برند. مثلاً با گفتن ‘yeah’  یا‘ok’ یک طورهایی برند سازی می‌کنند. بعضی رپرها اسم خودشان را می‌گویند و بعضی ها هم صدای شلیک گلوله در می آورند. خیلی مهم نیست که از چه صدایی استفاده می‌کنید. می‌توانید هر نوع صدایی را که با موضوع آهنگ‌تان تناسب دارد، فی‌البداهه اجرا کنید.

اگرچه مجبور نیستید اصلاً چیزی را فی‌البداهه بگویید. همه نمی‌توانند معنای آنها را بفهمند. خودم به ندرت از آنها استفاده می‌کنم. اما این کلمات و صداها می‌توانند راه خوبی برای تأکید بر بخشی از آهنگ باشند، شنونده را مشتاق کنند و شور و حال تازه ای به آهنگ ببخشند.

اگر می‌خواهید فی‌البداهه چیزی را بگویید، موارد زیر را در ذهن داشته باشید؛

فی‌البداهه گویی موقعی مناسب است که آهنگ به طور کامل ضبط شده باشد. به این ترتیب می‌دانید که در چه بخش هایی فضای بیشتر در اختیار دارید. اگر بخواهید از پیش آنها را ضبط کنید، ممکن است جای متن اصلی شما را بگیرند. حالا سراغ نکته دوم می‌رویم.

یادتان باشد که قرار است این فی‌البداهه گویی ها آهنگ شما را بهتر کنند، نه اینکه حواس مخاطب را پرت کنند. استفاده بیش از حد از کلمات و اصوات فی‌البداهه یا تنظیم اشتباه آنها می‌تواند اثر بدی بگذارد. فی‌البداهه ها در واقع لایه صوتی دوم آهنگ شما هستند، ولی ممکن است جای لایه اصلی که رویش حسابی کار کرده‌اید را بگیرند. به علاوه، فی‌البداهه خوانی بیش از حد می‌تواند آهنگ را آشفته و سرسام آور کند.

اگر می‌خواهید فی‌البداهه بخوانید، آن کلمات را در ترک های جداگانه ضبط کنید، مثل کاری که حین ضبط قطعه ای انجام می دادید. به این طریق می‌توانید آنها را در صورت نیاز ویرایش کنید. حواستان باشد که این صداها گوش خراش یا خیلی آرام نباشند.

این مبحث تا همینجا کافی است. یادتان باشد که فی‌البداهه خوانی کاملاً اختیاری است. چیزی نمانده که آهنگ شما کامل ساخته شود. پس بریم که رفتیم!

برداشت مهم: اول تصمیم بگیرید که می‌خواهید فی‌البداهه بخوانید یا نه. اگر آره، آنها را در ترک های جداگانه ضبط کنید و به آهنگ خود اضافه کنید.

 

درس هفدهم: ارتقای کیفیت آهنگ

کار آهنگ شما به پایان رسیده است! خب، تقریباً به پایان رسیده. بعضی آهنگ ها وقت زیادی می‌برند و بیشتر هنرمندان دوست دارند قبل از انتشار آهنگ، آن را اصلاح کنند. در این مرحله بالأخره می‌توانید کامل به آهنگ گوش کنید و آن را به نقد بکشید. حالا وقتش رسیده که آخرین تنظیمات لازم را بر روی آهنگ انجام دهید تا بهتر سرجمع شود. شاید الان فکر کنید آهنگ‌تان هیچ کم و کسری ای ندارد، ولی یک سری جزئیات درخور دقت بیشتری هستند:

سطح انرژی بین ورس های مختلف: وقتی دارید آهنگ را به طور قطعه ای ضبط می‌کنید، شاید متوجه شوید که ورس های مختلف، سطح انرژی و حال و هوای متفاوتی دارند. به طور مثال، اگر یک ورس را از رو می‌خوانید و دیگری را حفظ می‌کنید، این دو احتمالاً صدای متفاوتی می‌دهند. وقتی آهنگ را کامل گوش می‌دهید، ممکن است دو ورس با هم همخوانی نداشته باشند یا آنطوری که می خواستید از آب در نیایند. هیچ عیبی ندارد که اگر یک یا دو ورس را دوباره ضبط کنید تا به نتیجه دلخواه خود برسید.

بلندی صدای خواننده در مقایسه با صدای ملودی: ممکن است که صدای خواننده خیلی بلند و پر قدرت باشد یا آنقدر آرام باشد که در ملودی آهنگ گم شود. بهتر است یک تعادل خوبی بین این دو جنبه ایجاد کنید. راهکارهای بسیار متنوعی برای بالا بردن کیفیت صدا وجود دارد، اما این مطالب از حوزه درس خارج هستند. فعلاً در همین اندازه بدانید که صداها باید تعادل داشته باشند.

وضوح: وقتی که به آهنگ کامل گوش می‌دهید، ممکن است متوجه بخشی از آهنگ نشوید. شاید در آن قسمت من من کرده‌اید یا لحن خیلی آرامی داشتید. برای ارتقای کیفیت آهنگ، این بخش ها را دوباره ضبط کنید تا صدای شما واضح شنیده شود؛ به خصوص موقع بازی با کلمات که شنونده باید تک تک کلمات را بشنود تا آنها را درک کند و بیشترین تأثیر را بگیرد.

انسجام: شاید موقع شنیدن بعضی خط های آهنگ حس کنید که با هم جور در نمی آیند. این اتفاق بیشتر در داستان سرایی روی می‌دهد. همزمان با گوش دادن به آهنگ، این بخش ها را دوباره بنویسید و ضبط کنید. در اکثر آهنگ ها الویت با پیام آهنگ است و شما باید تمام تلاشتان را بکنید تا آن را به مخاطب بفهمانید.

اینها فقط چند مورد مختصری هستند که باید قبل از تکمیل نهایی آهنگ در نظرشان بگیرید. همانطور که پیشتر گفته بودم، ویرایش کردن آهنگی که رویش کار کرده‌اید خیلی راحت تر از ساخت دوباره کل آهنگ است. پس باید حداکثر استفاده از آن را ببرید. هر آهنگ زمان و انرژی قابل توجهی را از شما می‌گیرد، پس کارتان را درست انجام دهید تا سرانجام همانی شود که می خواستید!

و به عنوان آخرین حرف، نگذارید که این مرحله از کار شما را وسواس و ایده آل طلب کند. بالأخره باید روزی آهنگ را منتشر کنید، حتی اگر فکر می‌کنید عالی نیست. از این فرصت برای پیدا کردن تناقض های گوش خراش و ویرایش های کوچک استفاده کنید، ولی زود جوگیر نشوید و کل آهنگ را به خاطر اشتباهات جزئی بهم نزنید. هدف شما فقط ساخت یک آهنگ بوده و بس!

در ضمن، وقتی تنظیمات و ویرایش ها تمام شد، آهنگ شما دیگر کامل شده است! می‌توانید آن را به دیگران هم نشان دهید! باریکلا! باید به خودتان خیلی افتخار کنید که اولین آهنگ عمرتان را تازه ساخته‌اید!

برداشت مهم: حالا که کار آهنگ‌تان تمام شده، به آن گوش کنید تا ببینید به ویرایش و تنظیم نیازی دارد یا نه. بعدش دیگر تمام!

 

درس هجدهم: اقدامات بعدی

آهنگ شما دیگر تمام و کمال است و می‌توانید آن را نشر دهید، بعدش چه کنید؟

این هنوز تازه شروع ماجراست و هزاران هزار فرصت و روش برای پیشرفت در هنر رپ وجود دارد. حالا که اولین آهنگ خود را ساخته‌اید، می‌توانید این کارها انجام دهید؛

انتشار: کجا می‌خواهید آهنگ‌تان را پست کنید؟ چطور می‌خواهید توجه مردم را به اثر خود جلب کنید؟ شاید این موارد زیاد برای شما مهم نباشند، ولی اکثر هنرمندان آنها را در نظر می‌گیرند. پیشنهادهای من یوتوب و ساوند کلاود[۱۱] هستند، اما برای آنکه مخاطبان خود را پیدا کنید، باید ببینید که کدام قسمت از جامعه شما را می‌پذیرد و چه افرادی ممکن است به آثار شما علاقه نشان دهند.

باز خوردها: اگر می‌خواهید به عنوان یک هنرمند به پیشرفت و ترقی ادامه دهید، باید بازخورد بگیرید. بازخوردها به شما نشان می‌دهند که دیگران چگونه هنر شما را درک می‌کنند و در چه بخش هایی به تمرین بیشتر نیاز دارید. همین الان صادقانه می‌گویم که قرار نیست همه از آهنگ خوششان بیاید، اما اگر واقعاً به رپ علاقه دارید، باید آمادگی شنیدن هر نوع نظر و انتقادی را داشته باشید. سعی کنید از موانع بگذرید و دنبال اطلاعات به درد بخور باشید. هر چه بازخورد دقیق تر باشد، بهتر می‌توانید متوجه کاستی ها شوید و آنها را بهبود ببخشید. پس از مخاطبان بخواهید که نظراتشان را دقیق بگویند.

فری استایل: فری استایل مهارت دیگری است که ارتباط نزدیکی با هنر رپ و ساخت موسیقی دارد. اگر به رپ علاقه دارید، به احتمال خیلی زیاد عاشق تمرین فری استایل هم می‌شوید. اگر فری استایلر خوبی باشید، مهارت های شما در لحن بیان بهبود می‌یابد و سرعت نگارش تان بیشتر می‌شود. بازی ها و تمارین بسیار جالبی برای فری استایل طراحی شده اند، پس ارزش وقت گذاشتن دارند. همچنین اگر دنبال انگیزه دیگری برای یادگیری فری استایل هستید، می‌توانید در مهمانی ها آن را اجرا کنید و مهمانان را سرگرم کنید.

میکس کردن: من در این مقاله آموزشی صرفاً به عمل رپ خواندن پرداخته ام. ولی اگر می‌خواهید یک اثر عالی بسازید، باید چیزی از میکس بلد باشید یا کسی را بشناسید که بلد باشد. نوع ترکیب شدن صداها در آهنگ خیلی مهم است و در موفقیت یا شکست فروش آهنگ سرنوشت ساز هستند. اگر ورس هایی که با زحمت زیاد نوشته‌اید با آهنگ جور نباشند، تأثیری نخواهند داشت.

مهارت های غنایی و شعری: من مختصراً درباره برخی تکنیک های شعری صحبت کرده‌ام، ولی چیزهای خیلی خیلی بیشتری برای یادگیری وجود دارند. بعضی رپرها به راحتی می‌توانند با کلمات بازی کنند، پانچ لاین و قافیه های تک هجایی بسازند و هزاران تکنیک پیشرفته دیگر را به کار گیرند. برای آنکه به عنوان یک رپر خوب شناخته شوید، باید درک و فهم بالایی از زبان خود داشته باشید تا بتوانید پیام را به مخاطب برسانید و وی را تحت تأثیر قرار دهید.

مهارت های دیگری هستند که می‌توانید آنها را فرا گیرید، اما همین چند مورد مهم ترین ها بودند. ممنونم که تا اینجای راه همراه من بودید و امیدوارم از چیزی که ساخته‌اید راضی باشید. حالا که با اصل مطالب آشنا شدید، از این دانش استفاده کنید و اولین قدم را به سوی ساختن آهنگ های بیشتر بردارید. با آرزوی بهترین ها!

برداشت مهم: مهارت های خیلی زیادی برای یادگیری وجود دارند. این مقاله آموزشی تنها سرآغاز کار شماست. تمرین را فراموش نکنید!

 

پیشنهاد شگفت آور موویک، محصول “نوشتن و ضبط اولین آهنگ رپ (۰ تا ۱۰۰)” برای شماست.

 

برای دوستانتان ارسال کنید:

Leave a Comment